woensdag 29 maart 2017

Lichtpuntjes

Best knus die loom bewolkte dagen waarop je een goed excuus hebt om thuis weg te kruipen in je stoel met een boek vol verre avonturen en thee binnen handbereik - maar liever niet twee maanden lang. Dan duren die gestapelde wolkenluchten in veelkleurig grijs me toch te lang en ga ik op zoek naar lichtpuntjes. Kleine geluksmomentjes om de dagen wat aangenamer te maken zodat ze in mijn herinnering niet samenvallen tot een kluwen vol wind, natte sokken en hangerige kinderen. 


Op internet circuleren bovendien al weken fijne plaatjes van sneeuwklokjes, pastelerige primula's of bloeiende wilde knoflook (#springhasarrived) terwijl ik dan alleen nog maar bruine dorre takken en mos zie in mijn stadstuintje. Ik ben dus niet de enige die vol verwachting uitkijkt naar de eerste bloesemknopjes of krokussen. 

Omdat het me dit jaar gewoon veel te lang duurde, ging ik op zoek naar wat anders om mijn dagen mee op te fleuren. 

En dus kocht ik een handjevol passievruchten: zonnetjes in vermomming. Zo op het eerste gezicht zien ze er immers uit als een paar vermolmde knollen maar eenmaal open is het genieten van de intens zoete geur en de verrassende smaak van die vrolijk gekleurde pitjes. Op zich al een feestje om gewoon zo uit te lepelen, maar ik maakte er passievruchtenpuddinkjes van naar een recept van Nigel Slater.


De puddinkjes bleken perfect om een winters avondmaal mee af te sluiten. De ultieme remedie tegen donkere lange dagen en winter blues. 

En niet veel later kwamen toen gelukkig ook de eerste lentebloemen - met als hoogtepunt een veld vol narcissen bij ons om de hoek. Goud gekroonde sterretjes, wuivend in een zacht lentebriesjes: #hetislente!



Passievruchtenpuddinkjes (Nigel Slater, Uit: Keukendagboek 2)

Nodig voor 6 kleine kopjes of glaasjes

8 rijpe passievruchten (hoe gerimpelder, hoe rijper!)
250 ml slagroom
150 gr suiker
20 ml vers citroensap

Snijd de vruchtjes doormidden en pers het sap eruit door in een zeefje de pitjes kapot te wrijven. Zet het sap koud weg.

Breng in een pannetje de room en de suiker aan de kook en laat zachtjes drie minuten al roerend doorkoken.

Doe het citroensap in een maatbeker en vul dit aan tot 45 ml. Neem de room van het vuur en voeg het citroensapmengsel toe (en eventueel wat pitjes voor wat textuur in je puddinkjes). Laat even staan om een beetje at te koelen en giet dan in de glaasjes. Laat een paar uur opstijven in de koelkast.

Voor het opdienen kan je nog wat extra sap op de puddinkjes gieten. Ik deed er wat gedroogde rozenblaadjes als kleurig accent.


They can be quite cosy, those overcast days. They offer a perfect excuse to curl up in a comfy chair and read books about adventures far away while a cup of steamy tea is at your fingertips. But two months is to long. Than these cloudy skies in colorful gray invite me to go and search for some bright spots. Wee happy moments to brighten the days.

On the internet people are already euphoricly sharing pictures of tiny snowdrops, soft colored primroses and flowering wild garlic - #springhasarrived. But when I look outside all I can see are brown branches and moss in my wee citygarden. Apparently I'm not the only one longing for the first signs of spring.

But this year I just couldn't wait any longer. So I looked for something else to brighten my days and bought a handful of passion fruit. Little suns in disguise: on the outside they look like old turnips but on the inside they're pure delight with their sweet scent and tropical taste. A feast to eat just like that, but I made them into small pudding using a recipe by Nigel Slater. 

They were perfect to end a hazy diner. The ultimate cure to long, dark days and winter blues. 
And luckily, not long after, the first springflowers arrived - with a beautiful field of daffodils just around our corner as a highlight. Golden crowned stars, waving in a gentle spring breeze: #itsspring!






woensdag 22 februari 2017

Franse kaassoesjes op een grijze dag

Ondanks de grijze lucht en de laaghangende mist was ik in Franse sferen in mijn kleine stadskeukentje afgelopen week. Geïnspireerd door de tentoonstelling in het gemeentemuseum in Den Haag (Hubert de Givenchy's ode aan Audrey Hepburn) en het running diner kids hier in de buurt (waarbij we onze woonkamer omtoverde tot "Bistro Ratatouille") maakte ik soesjes met roquefort en walnoten. En terwijl buiten de lucht langzaam zwaarder werd en kleine druppeltjes de struiken en bomen in het stadstuintje o, zo zachtjes lieten glanzen, vulden de delicate geuren uit mijn oven langzaam het huis.


Het licht in huis kleurde zachtblauw en vormde zo de perfecte achtergrond voor een ongeplande fotosessie met jongste dochter terwijl we samen ongeduldig wachtten tot de soesjes voldoende afgekoeld waren om te proeven. 

Ik ben zo blij met hoe de foto's zijn geworden. Ze laten mijn dochter zien zoals ze is: pittig maar lief en vol energie. Haar ogen weerspiegelen de avonturen en verhalen waar ze me overdag over vertelt en waar ze 's avonds van droomt. Mijn mooie Vermeermeisje.   




En de soesjes? Die bleken zo lekker dat ik ze later die week nog een keertje bakte. Samen met een petit glaasje port waren ze de perfecte snack na mijn herfstige fotowandeling door een klein maar mysterieus bos, hier een uurtje vandaan. 

Een goed boek erbij en laat die regen en wind nog maar even voortrazen. Eventjes nog zodat ik knus kan wegkruipen binnen tot het voorjaar echt weer hier is.


Voor de soesjes gebruikte ik het recept van Mimi Thorisson uit "A kitchen in France". Je kunt hier iets soortgelijks vinden van haar  - de roquefort en walnoten voeg je net voor het vormen van de soesjes op de bakplaat aan het deeg toe. 


Despite the grey sky and the low-slung fog I was in a French mood this week in my little city kitchen. Inspired by the exhibiton on Givenchy and Audrey Hepburn in The Hague and the running diner kids we had in our neighbourhood (when we turned our livingroom in 'Bistro Ratatouille") I baked little puffs with roquefort and walnuts. And while the sky outside turned even heavier and little droplets turned the bushes and trees in the city garden ever so slightly shiny, delicate smells from the oven filled the house.

The light turned to a soft lightblue and made the perfect backdrop for an unplanned photoshoot with my youngest daughter while we waited impatiently for the puffs to cool down. 
I love how the photos turned out. They show my daugther exactly how she is: keen but sweet and full of energy. Her eyes reflect the stories and adventures she tells me during the day and of which she dreams in the night. My beautiful "Vermeer girl".

And the puffs? They were so good I baked them again later that week. With a petit glas of port they were the perfect snack after my photowander through a tiny but mysterious forest an hour from here. With a good book as company I don't mind if the wind and rains keep going. Just a little bit longer so I can snuggle up inside until spring is really here.

For the puffs I used a recipe from Mimi Thorisson from her cookbook "A kitchen in France". Here you can find a similar recipe of her - you need to add the roquefort and walnuts just before you form the puffs on the baking tray.

zondag 5 februari 2017

Love in the old fashioned way

Mijn oma is 91 geworden. Toen ze in 2002 overleed, zag ze eruit zoals een oma uit een prentenboek: klein, een beetje krom en met een hoofd vol korte grijze krulletjes. Ik herinner me haar ook alleen als oude vrouw, slofjes hakend en manchetten verstellend in een oude leunstoel met antimakassars terwijl ze ons zo nu en dan dwingend aanspoorde om iets in het huishouden te gaan doen. Haar "zou jij je moeder niet eens helpen!" galmt na al die jaren nog helder na. Maar mijn herinnering aan haar is uiteraard maar een fractie van haar leven.


Bladerend door de oude fotoalbums die bij mijn moeder thuis in de kast staan, ontvouwt zich foto na foto namelijk een wonderlijk ander deel. Verborgen tussen de flinterdunne spinnewebbladeren komt haar levensverhaal tot leven. Mijn oma als jonge vrouw in elegante jurken met kant, rijen kleine knoopjes en gesteven kraagjes. Dansend en lachend, zingend in een swingband. Stralend in de armen van mijn opa en sigaretjes rokend op het dak van een oud huis dat allang niet meer bestaat.    


Ze trouwde met haar grote liefde en ze kregen samen twee kinderen. Ze vertelde me eens dat toen hij veel te vroeg overleed, ze er eigenlijk niet meer zo veel aan vond, aan het leven. Als ik naar de foto's van hen samen kijk, jong en verliefd, kan ik het niet laten om te denken aan hoe het zou zijn geweest als ze samen echt oud waren geworden. 

Zou hij tot op hoge leeftijd bloemen voor haar hebben gehaald? Zorgvuldig uitgekozen zacht geurende theerozen met daartussen fragiele sprietjes brem en donkere, mysterieuze anemonen. 
Zou zij, wachtend tot hij thuiskwam in een van haar kookboeken hebben gebladerd. "Zal ik de soesjes maken waar hij zo gek op is? De kleine mokkataartjes? Nee wacht, ik maak iets met de bloedsinaasappels die ik gisteren op de markt kocht.




Terwijl ze bezig is met het maken van de custard voor in de zandtaartjes mijmert ze over het begin van hun relatie. Ze heeft alle treinkaartjes uit die tijd nog bewaard - keurig opgeborgen in een klein gouden doosje met frivool gekleurde emaillen bloemetjes erop. Zo nu en dan kijkt ze ernaar en pakt de door hem verzonden ansichtenkaarten erbij, volgeschreven met lieve woordjes in zijn fijn krullerige handschrift. 

Als hij eindelijk thuiskomt zet ze zijn bloemen in een vaas en schenkt twee glazen rozenlimonade met gin in. Ze hebben tenslotte iets te vieren. Op de liefde! The old fashioned way!


Bloedsinaasappeltaartjes (uit 'Delicious 2, febr. 2017')

Nodig voor 6 kleine taartjes

taartbodem
175 g bloem
80 g amandelmeel
100 g suiker
125 g boter
1/2 tl kardemonpoeder
2 eieren
6 taartvormpje met losse bodem, ingevet

vulling
2 eieren
8 eidooiers
225 g suiker
sap en rasp van 3 bloedsinaasappels
sap en rasp van 1 limoen
sap van 1/2 citroen
200 g boter
200 ml slagroom

3 bloedsinaasappels voor de garnering

Meng voor de bodem 1 ei met alle andere ingrediënten, maak er een platte schijf van die je twee uur in de koelkast legt, verpakt in plastic folie.

Verwarm de oven voor op 170 C, vul de vormpjes dun met het deeg en bak de bodems ruim een kwartier blind in de oven. Verwijder het bakpapier en de vulling, strijk de bodems in met het andere ei en zet nog vijf minuutjes terug. Laat daarna ongeveer 1 uur afkoelen.

Maak ondertussen de custard door de eieren, de dooiers, de suiker en al het rasp en sap goed te mengen. Verwarm de slagroom en laat de boter hierin smelten. Voeg nu iets van de warme slagroom bij het eimengsel zodat dit al iets warmer wordt. Giet dan de rest van het roommengsel erbij en zet de kom boven een pan kokend water (let op dat het water de onderkant van de kom niet raakt) en klop net zolang totdat een mooi dik gebonden mengsel ontstaat. Dit kan best lang duren!

Neem van het vuur en giet voorzichtig in de taartbodems. Dek af en laat in de koelkast rusten.

Na een uur zijn ze klaar en kan je ze garneren met dunne plakjes bloedsinaasappel.


My grandmother was 91 when she died and looked like a granny from a childrensbook. I remember her only as an old lady but that's obviously only a small part of her history. When I look at the pictures of her and my granddad in the old photobooks at my mothers house, a different story unfolds itself between the cobwebbed pages. Two young lovers, smiling, singing and dancing - smoking cigarettes on the rooftop of an old house that doens't excist anymore. And I can't help but wonder about what could have been when they really could have grown old together (unfortunatelly my grandfather died to early). This blogpost is about that - the flowers that he would still bring her after all those years, the little treats she would bake him. It's about love, the old fashioned way!

zaterdag 21 januari 2017

Billie Holiday en boerenkool

Januari is een maand van mogelijkheden. Het jaar is net begonnen en alles is nog fris. Inclusief het weer. Korte, donkere dagen met rukwinden, ijsregen en sinds kort blijkbaar ook met ruige rijp. Ik kende het niet en hoewel prachtig, past het prima in het rijtje barre weersomstandigheden van een Nederlandse winter.

Om die midwinterdagen toch een beetje comfortabel door te komen, helpen er eigenlijk maar twee dingen: hartverwarmende muziek en stamppot. Oftewel, Billie Holiday en boerenkool (voor "Frank Sinatra en fazant" moet ik nog iets beter leren koken, ben ik bang - bovendien was het een doordeweekse dag).


In het eerste geval was het een kwestie van internet (alhoewel ik van plan ben om binnenkort gewoon een ouderwetse cd te kopen). Maar de boerenkool was iets ingewikkelder omdat ik in het kader van 'weet-wat-je-eet' en 'ken-je-klassiekers' een hele boerenkool wilde gebruiken. Dus niet zo'n zakje fijngesneden snippers of een diepgevroren blok uit de supermarkt. Die overigens prima smaken en ook nog eens heel handig zijn. Maar soms moet je gewoon eens nieuwe dingen proberen en ik wilde mijn kinderen bovendien meegeven dat boerenkool eigenlijk een prachtige, diepgroene struik is. En heel fotogeniek bovendien!


In de buurtwinkels bleek het helaas lastig om aan een hele boerenkool te komen. Verder dan een paar losse bladeren kwam ik in eerste instantie dan ook niet.


Ik had de moed al opgegeven toen ik, op zoek naar iets heel anders, over de markt in Voorburg liep. Daar lag - tussen de andere seizoensgroentes en fruit - een werkelijk gigantische volle struik boerenkool met prachtige knapperige bladeren. Ik heb hem uiteraard meegenomen, waarna tijdens het winkelen bleek dat niet alleen mijn kinderen maar veel mensen niet meer weten hoe een boerenkool eruit ziet: "Oh wat leuk, een bloemkool." "Dat is een grote broccoli, zeg".

Omdat het lastig passen is met een boerenkoolstruik in je pashokje, had ik hem in een kledingwinkel even op de daar aanwezige tafel gelegd. Terwijl ik met 1 been in mijn broek stond, hoorde ik een jongetje tegen zijn moeder zeggen dat ze best even rond kon kijken want "ik ga wel gewoon hier zitten, bij de bosjes."


Thuis was de verrassing ook groot. Mijn dochters en een vriendje dat toevallig bij ons speelde, waren gelijk enthousiast en bedachten de gekste dingen met de betoverende struik "hoewel hij wel een beetje stinkt, mam". Mijn zoons, met 1 voet al voorzichtig in de puberteit, waren in eerste instantie gefascineerd maar concludeerden daarna al snel dat het "ook gewoon weer raar was". Ieder z'n ding blijkbaar.

Uiteindelijk heb ik de boerenkoolstruik verwerkt in een heerlijke warme stamppot. Tot grote teleurstelling van 'Monsieur Edgar' overigens die niets liever deed dan naast de struik liggen. Om hem tegemoet te komen heb ik daarom van een paar bladeren, wat tulpen en hyacinten een voorjaarsboeketje gemaakt.

Om ons onverwachte feestje compleet te maken, trokken we het oude linnen tafelkleed uit de kast en dekten de tafel met de oude bloemetjesborden (degene die niet in de vaatwasser kunnen) terwijl eerder genoemde Billie Holiday zachtjes op de achtergrond zong. Zo mag die winter nog wel even duren! 


January is a month of opportunities and of fresh starts. But also a very cold one with heavy winds and icecold rain. To help us get through, I love to put on a record from Billie Holiday and make us vegatable mash, "boerenkool" (kale). To step outside my comfortzone and to learn my kids that it doesn't grow in little green snippets (like you buy in the supermarket), I bought a whole kale (which was very difficult to get my hands, on by the way). We all enjoyed it, inclusive 'monsieur Edgar' who's favorite thing it was to lay next to it. So I made him a little bouquet of kale with tulips and hyacints.

maandag 9 januari 2017

Hollandse appeltjes met speculoos uit de oven

We hadden een prachtige kerstboom dit jaar - hij reikte tot aan het plafond en hij had zoveel takken vol diep groene naalden dat we de stam bijna niet konden zien. Maar na de feestdagen begonnen de takken te hangen en hoorden we steeds vaker geritsel van vallende naaldjes. De kerstversiering werd te zwaar en het was tijd om alles voorzichtig weer in te pakken tot volgend jaar. Een bijzonder moment omdat ik weet dat volgend jaar, als ik alles weer tevoorschijn haal, er een heel jaar voorbij is. Een jaar dat nu nog maar net begonnen is en dat hopelijk net zo mooi en bijzonder wordt als het afgelopen jaar.


Ik ben nog bezig om de plannen voor dit blog en de doelen voor mijn fotografie voor 2017 verder uit te werken. Maar daarop vooruitlopend hoopte ik hier nu wel al een recept van de perfecte griesmeelpudding te delen. Het was het lievelingstoetje van mijn vader (naast de rijst met krenten van zijn moeder) en hij maakte het graag. Ik herinner me de heerlijke geuren in de keuken als hij 's middags de melk en vanille in het pannetje opwarmde. En terwijl hij de oude puddingvormen vulde met de zoetgeurende korrelige pap waren mijn zus en ik al bezig met wie welke pudding kreeg 's avonds. Favoriet waren het lammetje en het kuikentje, maar er zat ook een prachtige vlinder tussen. Overgoten met zelfgemaakte dieprode bessensap was het ons favoriete wintertoetje.

Maar ondanks de heerlijke geur die ook mijn kinderen naar de keuken deed komen, is het resultaat tot nu toe niet zoals ik het me van vroeger herinner. De magie die mijn vader op kon roepen met de juiste combinatie van griesmeel, melk en vanille is er nog niet, maar ik ben er bijna. Nog even geduld dus.

Omdat ik, in tegenstelling tot veel mensen in januari, toch graag een toetje eet - zeker nu het buiten kouder is en de glinsterende kerstboom verdwenen -  ging ik op zoek naar iets eenvoudigs maar hartverwarmends. Ik vond het in het nieuwe boek van Mimi Thorisson: een eenvoudig maar veelbelovend recept van appeltjes uit de oven met speculoos.

En dus kocht ik een zak vol blozende Hollandse Elstar appeltjes en speculooskoekjes en ging aan de slag. Terwijl ik bezig was, vulde mijn stadskeukentje zich snel met zoete geuren en niet snel daarna stonden mijn kinderen verwachtingsvol door het raampje van de oven te kijken terwijl ze ondertussen de appeltjes vast verdeelden. Nieuwe herinneringen en een nu al klassiek recept hier in huis.



 Appeltjes uit de oven met speculoos

Nodig voor 6 appeltjes
6 Elstars
12 klontjes boter
6 speculooskoekjes
6 eetlepels suiker

Verwarm de oven voor op 200 C.

Snij de bovenkant van de appels en verwijder het klokhuis (laat wel een bodempje zitten omdat anders de vulling uit de appels loopt tijdens het bakken). Leg de appels in een ovenschaal en vul ze per stuk met een klontje boter, een verkruimelt koekje, nog een klontje boter en een schepje suiker. Zet het bovenkantje weer op de appels en schuif in de oven. 

Na ongeveer 25 minuten zijn ze bruin en heerlijk zacht. Warm serveren - met een lik crème fraîche als je niet op dieet bent en een glaasje calvados voor de 18+ eters!
 

dinsdag 20 december 2016

Postcard England


Een paar weken geleden vlogen mijn zus en ik naar Engeland. Een reisje dat we afgelopen zomer al hadden gepland - in het holst van de zomer toen de dagen nog lang en warm waren en de bomen nog vol ruisende groene blaadjes. Een weekje met z'n tweeën op pad om inspiratie op te doen voor de plannen die we al lange tijd hebben.


Een weekje op het Engelse platteland met zijn golvende heuvels bespikkeld met wollige schapen, statige landhuizen, magische oude bossen, kronkelige landweggetjes onder een boog van boomkruinen en knusse dorpjes met weggestopte tearooms en pubs met knappend haardvuur.

Aanleiding van dit alles was de uitnodiging van de Noorse fotografe Marte Marie Forsberg om deel te nemen aan haar workshop 'Visual storytelling'. Een tweedaagse workshop die ze samen met haar moeder geeft en waarbij naast visual storytelling in foodstyling en fotografie Scandinavische gerechten worden gemaakt.


Hoewel ik enorm uitkeek naar het moment om Marie te ontmoeten, was het ook wel spannend. Ze vormt namelijk al heel lang een belangrijke inspiratiebron. Haar foto's zijn zo sterk, mooi en sfeervol en vertellen ieder op zich een eigen verhaal. Was ik wel op mijn plek in haar workshop?

Gelukkig bleek ze naast een goede fotografe ook nog eens een heel aardig en open persoon. Al vanaf het moment dat ze ons begroette bij het tuinhekje van haar cottage (waar mr. Whiskey, haar Engelse Pointer, ons enthousiast opwachtte met luid geblaf) gaf ze ons het gevoel meer dan welkom te zijn.


En zo brachten we twee dagen door in haar charmante Engelse cottage waar we onze eigen kerstthee samenstelden en onze notitieboekjes volschreven met styling en fotografietips en de heerlijkste Noorse recepten van haar moeder, Yvonne. We maakten wandelingen, lunchten in een serre bij een ommuurde tuin, gingen in antiekwinkels op zoek naar props en aten 's avonds met elkaar in oude pubs onder het genot van glazen rode wijn bij een haardvuur.

Het was zo inspirerend! De ideeën en plannen buitelen door mijn hoofd; voor mijn fotografie en voor dit blog. Daarover later meer (en over de andere dagen in Engeland, die we doorbrachten in Bath). Voor nu hoop ik dat mijn foto's ook genoeg vertellen.







maandag 21 november 2016

Stoofpeertjes van de gebroeders Grimm

Een tijdje terug wandelde ik langs knoestige stammen in het vroege ochtendlicht. De mist hing dromerig boven een gelijkmatig neergezweefd tapijt van goudgele blaadjes. Hier en daar klonk zacht vogelgefluister uit de met besjes volgehangen struiken. In de verte een kasteeltje met gouden vlaggetjes op de torens. De herfst op z'n mooist.


Net zo mooi als de schaal met kleine stoofpeertjes hieronder, die rechtstreeks uit een sprookjesboom geplukt lijken. Zo'n boom die alleen voorkomt in de duistere verhalen van de gebroeders Grimm (eet zo'n peertje ongekookt en je verandert in een oude dwaze koningin, in een meisje dat eindeloos vestjes van zwanenveren moet naaien of in een gnoom die hardnekkig rondbazuint dat niemand weet hoe hij heet).

Voordat het zover kon komen, had ik gelukkig mijn gietijzeren pan al gepakt en de peertjes in een geurig bad van rode wijn, steranijs, kaneel en laurierblaadjes gezet. Een halfuurtje op het vuur ermee -  ondertussen genietend van een dampende kop thee terwijl mijn Rotterdamse keukentje zich langzaam vulde met het magische stoofpeertjesaroma.



Maar daar stopte het sprookje niet deze keer. Want hoewel zo'n rood glanzend peertje op zichzelf al een feest is waar Sneeuwwitje spontaan haar sappige appeltje voor zou laten liggen, wilde ik deze keer nog meer herfstsmaken toevoegen. Iets met speculaas en vanilleroom...

Uiteindelijk werd het een romige speculaas-cheesecake met mijn stoofpeertjes als een karmozijnen kroontje er bovenop. De herfst gevangen in een taart!


Bij het eten van slechts een klein stukje verander je in een lichtvoetig najaarsprinsesje met een jurkje van ritselende oranje blaadjes en een kransje van scharlaken besjes op het golvende haar. Maar let op, zodra je nog een stukje neemt, loop je het risico om net als de wolf voorover te vallen in de waterput omdat je maag gevuld lijkt met keien!

Kortom, een taartje om in kleine puntjes te snijden en dan met liefde uit te delen na een lange, frisse wandeling door een gekleurd toverbos.