Zoetwater mosselen

Aan de oever van de Rotte vond ik deze schelpen van zoetwater mosselen. Ze lagen in de modder, half verscholen tussen het hoge gras. Toch vielen ze op omdat de parelmoeren binnenkant prachtig glansde in het zachte grijze licht. Thuis spoelde ik voorzichtig de laatste modder weg .

En in het licht van de lamp, de mosselschelpen (nr. 18), 15 januari 2022

Voor deze foto heb ik natuurlijk licht (van links) gecombineerd met het licht van mijn telefoon (van boven). Hierdoor glanzen ze extra, maar worden ze ook iets "platter" wat een schilderachtig effect heeft. Normaal schiet ik alleen met natuurlijk licht, maar een zinnetje uit de roman 'Het spel meespelen' (Play it as it lays) van Joan Didion bracht me op dit experiment: "[...] en in het licht van de lamp, de mosselschelpen."  

De magie van een stapel borden in het late nazomerlicht

Toen de dagen nog warmer en langer waren en er meer tijd was om zomaar wat te proberen, maakte ik deze foto. Het idee was om de achtergrond te testen die ik van iemand kon overnemen. Het doek hing strak en het licht viel verstild naar binnen, maar verder was er eigenlijk niets specifieks voorhanden om een pakkend beeld mee te maken. Maar daar ging het ook eigenlijk niet om. Vraag was wat de achtergrond zou doen in dit licht. En dus pakte ik een stapel oude borden uit de kast en zette die op tafel neer. En toen gebeurde er magie. 

Stapel borden in nazomerlicht (nr. 17), eind september 2021

Op het kleine schermpje van mijn camera veranderden het oude serviesgoed in een verhaal over dingen die nog zouden kunnen gebeuren, in een leven dat nog geleefd moest worden. Ik zag een verjaardagsfeestje voordat het feest was, een diner met vrienden maar de eerste gasten moesten nog komen en een familiefeest dat op het punt stond te beginnen. Geliefde borden die gestapeld stonden te wachten op de meest heerlijke gerechten en die pas ver na middernacht weer zouden terugkeren naar hun plaatsje op een plank ergens in een krakende kast.  

Wellicht het begin van een serie servies zonder eten?   

Frans kommetje met pruimen

Een oud kommetje bedoeld voor een café noir bij het ontbijt, gevuld met paarse pruimen. Die moeten nog wel even rijpen want voorlopig zijn ze keihard en zuur. Gelukkig genoeg kopjes in huis om tot die tijd de koffie uit te drinken. 

Frans kommetje met pruimen (nr. 15), 3 augustus 2021

Maandagmorgen - koffiekopjes

Koffiekopjes en maandagen. Een vaste combinatie, zeker op grijze ochtenden en met een berg werk in het verschiet. Maar vandaag startte zonnig en was ik jarig. En van dit kleine stapeltje koffiekopjes word ik sowieso blij. 

Gestreepte koffiekopjes (nr. 14), 2 augustus 2021

Het blauw gestreepte kopje kocht ik in Portugal in een klein antiekwinkeltje, de roze toen ik een paar weken terug een paar dagen in Zeeland was. 

Gele kan met zonnebloemen

Tussen de hevige regenbuien door een glimp van de zon, van de zomer. Om dit moment langer vast te houden, zet ik de kan met zonnebloemen snel op de dichtsbijzijnde eetkamerstoel en pak mijn camera. Het licht dat door het glas-in-lood-raam valt, weerkaatst op de muur en valt op de felgele bloemblaadjes. Het gevallen blaadje op de stoel en die naar geel verkleurende bladeren. Niet alleen een stukje zomer, maar ook een eerste blik op de komende herfst. 

Gele kan met zonnebloemen (nr. 13), 1 augustus 2021

Gekleurde vaasjes

Het ziet ernaar uit dat het een zomer wordt waaraan we zelf kleur moeten toevoegen. Al dagen is het nu grijs en somber buiten, niet koud maar wel benauwd. Door de grote hoeveelheid regen in de afgelopen weken is het groen in de tuin geëxplodeerd. Alles groeit en slingert zich met dikke bladeren en stengels omhoog of naar opzij. Maar door de late warmte is er nog maar weinig kleur. Dahlia's, zonnebloemen, lathyrus, cosmea en zinnia's: ze zijn er allemaal maar in knalgroen, met hier en daar een klein knopje of een voorzichtig eerste bloemetje. 

Gekleurde vaasjes (nr. 12), 1 juli 2021

Er valt dus nog weinig in vazen te zetten. Zelfs niet als dat hele kleintjes betreft. Mijn collectie kleine gekleurde vaasjes ging daarom maar zo op de foto. In het zachte zomerlicht waardoor er van die mooie glimmertjes ontstaan. 

Tumtummetjes

Het enige snoep dat ik echt lekker vind: tumtummetjes. De verschillende fruitsmaken, het dunne suikerlaagje en altijd een paar flinterdunne chocoladeflikjes met spikkels. En dan die kleuren! 

Oud glas met tumtummetjes (nr. 11), 30 juni 2021

Precies wat vandaag nodig had: wat kleur en zoetigheid als tegenwicht tegen al het vochtige grijs dat in de lucht hing.  

Druiven - een zeer korte geschiedenis

Dit is hoe een tros druiven er in ons huis binnen een dag uitziet: als het skelet van een prehistorisch dier of de opengelegde ruggengraat van een reptiel. Hoe vaak ik ook vraag om er een takje af te knippen en geen losse druiven te plukken. Om een volle tros te kunnen gebruiken voor mijn foto's, kan ik deze dus het beste op een geheime plek wegleggen tot gebruik. Als een eekhoorn die zijn wintervoorraad aanlegt. 

Deze heeft het niet gered, maar gelukkig heb ik een nog mooiere wel op tijd verstopt, met kleine ronde paarse druifjes en een kronkelige steel. Hopelijk binnenkort ongeschonden op de foto.

Een afgeplukte tros druiven (nr. 10), 29 juni 2021

When life gives you...uien

Als het leven je citroenen geeft, schijn je er limonade van te moeten maken. Maar voor zover ik weet heeft nog nooit iemand zo'n handig advies gegeven als er een bos uien op je pad komt. Het is de dag na de uitschakeling van het Nederlands elftal, ik was om 7 uur 's ochtends al op zoek naar een geodriehoek die niet in drie stukken ligt en een ondersteuningssysteem dat ik nodig heb voor mijn werk, doet het niet. Een duidelijk geval van uien...of gewoon maandag.

De ui (nr. 9), 28 juni 2021

Bij gebrek aan een passend advies, maakte ik er dan maar een foto van. Dat werkt bij mij altijd. Lekker donker want dan komen die kleuren en texturen zo mooi uit. 

De eerste papavers

Er zijn veel dingen voor het eerst in de tuin deze dagen: de pioenen, de erwtjes, een egeltje en nu ook de papavers. Toen we hier net woonde, was de tuin één ondefinieerbare plantenbrij. Grote groenblijvende heesters die groter groeiden dan je voor mogelijk hield en daartussen allerlei kleine plantjes en struikjes zonder naam of herkenbaar blad of bloem. Veel hebben we er gelijk uit gehaald, maar met sommige struiken lukte dat niet direct. Achterin de tuin voorbij het terras met grindtegels hielden we een kale vlakte met twee grote stronken en heel veel onkruid over. En daartussen, middenin de eerste zomer, een prachtige papaver. 

De eerste papavers (nr. 8), 25 juni 2021

Ik was daar zo blij mee dat ik de zaadbollen die aan het einde van de zomer verschenen daar waar ik kale aarde zag kwistig heb leeg gestrooid. Nu hebben we overal papavers, en dit zijn eerste twee die bloeien. Gered uit de regen, met de glimmende druppels nog op hun bloemblaadjes en tegen een donkere achtergrond. 

Erwtjes

Ergens tussen de tweede en derde online vergadering loop ik de keukendeur uit en ga op het bankje in mijn moestuin zitten. De wind op mijn gezicht, het geruststellende geluid van de merel die zijn kinderen roept voor een hapje worm of aardbei en het gerommel van de schilder op zijn steiger. Dan valt mijn oog op de erwtenplanten iets verderop. Tussen de witte bloemetjes zijn de eerste dikke peultjes zichtbaar. Ik pluk er eentje, breek hem open en met de zoete grassmaak van de eerste erwtjes van het seizoen ben ik weer even helemaal in het nu.

Erwtjes (nr. 5), 22 juni 2021

Erwtjes

Toen ze een meisje was van zeventien
moest ze een hele middag erwtjes doppen 
op het balkon. Ze wou de teil omschoppen.
Ze was heel woest. Ze kon geen erwt meer zien.

Toen ging ze maar wat dromen, van geluk,

en dat geluk had niets van doen met erwten

maar met Liefde en de Grote Verte.

Dat dromen hielp. Het scheelde heus een stuk.

En dat is meer dan vijftig jaar terug.

Ze is nu zeventig en heel erg fit

en altijd als ze 's middags even zit,

mijmert ze, met een kussen in de rug. 

over geluk en zo...een beetje warrig,

maar het heeft niets te maken met de Verte

en met de Liefde ook niet. Wel met erwten,

die komen altijd weer terug, halsstarrig.

Ach ja, zegt ze. Ik kan mezelf nog zien,

daar in mijn moeders huis op het balkon,

bezig met erwtjes doppen in de zon.

Dat was geluk. Toen was ik zeventien. 

Annie M.G. Schmidt

In: Weer of geen weer (1954)