Een Hollandse zomer

Grijze wolken, heftige hoosbuien en druipende bomen. Het wil maar niet lukken met die zomer dit jaar. En dat terwijl de langste dag alweer voorbij is en de dagen vanaf nu alleen nog maar korter worden.

Maar gelukkig hebben we aardbeien! En pioenrozen! Twee ultieme zomerdingen waar ik hoe dan ook blij van word, desnoods met kaplaarzen en wollen coltrui aan. Jongste dochter is zelfs zo verzot op aardbeien dat ze twee jaar geleden als zomerkoninkje naar het Carnaval wilde.

Je kan zo'n pondje aardbeien natuurlijk netjes over wat bakjes verdelen, maar om het toetje na een moeizaam opgegeten avondmaaltijd van geprakte groentes met een kuiltje jus voor ons wat levendiger te maken, bedacht mijn vader het spelletje "een, twee, drie". Alle aardbeien werden in een grote schaal gegooid die in het midden van de tafel werd gezet. Ieder kreeg een vorkje dat tijdens het spel met de achterkant op tafel moest staan, om de beurt mochten we aftellen en pas bij "drie" mocht je een duik met dat vorkje in de schaal nemen. Uiteraard was er altijd wel iemand die des Monty Pythons na "twee" "vijf" zei met alle dramatische gevolgen van dien. 

Bij extreem dikke aardbeien, ongelijke aantallen en sowieso vanwege de per maaltijd wisselende extra regels ontaarde het toetje meestal in gevaarlijk aardbeiengespetter en in uitzonderlijke gevallen zelfs in bloedende vingers. Dat neemt niet weg dat het een van mijn meest gekoesterde jeugdherinneringen is (naast de variant met doppinda's die mijn vader bedacht om de lange winter zonder aardbeien door te komen en die we "vlootje" noemden - maar daarover wellicht ooit nog eens meer.).

Een stuk eleganter is de taart die maakte om te vieren dat 'meneer de echtgenoot' en ik acht jaar geleden trouwden. Ik viel als een blok voor de combinatie van frisse aardbeien, romige custard en heerlijk zanddeeg. Met Wimbledon zachtjes aan op de achtergrond (het ultieme excuus om een bakje aardbeien met room te eten overigens) bakte ik in een ochtendje deze taart.

Aardbeien en tijm taart

Nodig voor een taart van ongeveer 8 stukken

deeg

125 gr bloem

125 gr amandelmeel

125 gr boter

snufje zout

30 gr poedersuiker

koud water

tijmcustard

200 ml melk

zaadjes van 1 vanillestokje

een paar takjes verse tijm

2 eidooiers

30 gr poedersuiker

150 gr roomkaas

topping

500-600 gr aardbeien

verse tijmblaadjes

Begin met het deeg door alle ingrediënten te mengen en met je handen tot een soepele bal te kneden. Wikkel het vervolgens in folie en laat het minimaal een uurtje rusten in de koelkast.

Voor de custard breng je de melk samen met het merg uit het vanillestokje en de tijmtakjes in een pannetje tegen de kook aan. Haal van het vuur en laat de smaken goed intrekken. Verwarm ondertussen de oven voor op 180 C.

Haal het deeg uit de koelkast en druk het voorzichtig in een platte taartvorm met losse bodem (die je uiteraard eerst goed hebt ingevet). De meeste recepten zeggen dat je het deeg ook uit kan rollen maar dat is mij met zanddeeg nog nooit gelukt. Meestal eindig ik bij dergelijke pogingen met een tafel vol plakkerige stukken deeg die ik van-ze-lang-zal-ze-leven nooit meer netjes in de vorm krijg.

Bak de bodem vijftien minuten blind in de oven en daarna nog 10 minuten om bruin te worden. Laat lichtjes afkoelen.

Klop nu de eidooiers en de poedersuiker romig en schenk langzaam bij de warme melk. Haal de takjes tijm uit het mengsel. Breng de custard weer tegen de kook aan en zet het vuur laag. Haal vervolgens van het vuur af en klop de roomkaas er doorheen. Het hele mengsel gaat vervolgens op de taartbodem en die gaat dan weer 15 minuten in de oven.

Minstens 30 minuten laten afkoelen voordat je de in vieren gedeelde aardbeien er netjes opzet.

Het recept heb ik uit The Simple Things maar bleek bij goed lezen van Yvette van Boven te zijn. Zij kan natuurlijk veel beter opschrijven hoe je deze taart echt moet bakken. Het recept staat in haar boek Home Baked, pagina 263.

Gelato alla fragola di mamma

Onlangs maakte ik, geïnspireerd door het heerlijke boek De ijsmakers van Ernest van der Kwast en volgens het briljant simpele recept van Mimi Thorisson, voor het eerst zelf aardbeienroomijs.
Het recept is absoluut niet geschikt voor mensen die nog even snel wat overtollige kilo's kwijt willen voor de zomer - volle room, suiker en gecondenseerde melk in overvloed - dus om op voorhand vast wat calorieën te verbranden, heb ik een rondje Rotterdam gefietst op zoek naar de beste, meest rijpe aardbeien. 'Only the best' als we toch bezig zijn.

Met een doos geurende, knalrode zomerkoninkjes en twee bekers volle, biologische room in mijn rugzak weer naar huis gefietst waar ik mijn hardloopschoenen ook maar gelijk heb klaargezet. Je moet er wat voor over hebben.

Maar jongens, die smaak!!! Het was een flashback naar het Piazza Navona begin jaren negentig (de obligate Romereis als vijfdeklasser van een binnenkort "koninklijk", Haags gymnasium) en het begin van een missie: zelf roomijs maken in alle smaken van de regenboog. De eerste verzoeknummers zijn al ingediend ("Pindakaas-ijs, mam!" Ehhh..) en de bootcampsessies "Kill-your-calories" zijn geboekt.
Mensen op dieet: klik weg, want hieronder volgt het recept.

Aardbeienroomijs of Gelato alla fragola di mamma

Nodig voor een stevige bak vol hemels roomijs

350 ml gecondenseerde melk

240 ml volle room

400 gr rijpe aardbeien (hier absoluut niet op bezuinigen - it's all about the strawberries in dit ijs tenslotte!)

50 gr gezeefde poedersuiker

Ontdoe de aardbeien van de kroontjes en gooi ze in de foodprocessor. Een paar keer stevig laten draaien tot er een heerlijk geurende, rode moes overblijft. Klop de room met een mixer tot deze licht en luchtig is. Met de hand is trouwens ook een goed idee...als je er ondertussen ook wat squads bij maakt, scheelt dat weer een zweterig rondje in de plaatselijke sportschool! Voeg vervolgens voorzichtig (spetter alert!) de aardbeienmoes en de gecondenseerde melk toe. Zeef de poedersuiker boven de kom en roer alles goed door elkaar.

Als het goed is, ruikt je keuken nu naar suikerspin. Doe het mengsel nu over in een glazen kom met deksel. Weersta de neiging om vast even te proeven anders haalt het ijs de minstens 6 a 8 uur dat het in de vriezer moet niet. 

En dan nog even dit. De ijshoorntjes kocht ik gewoon bij de Albert Heijn. Maar hoe leuk en vooral lekker zou het zijn om die ook zelf te bakken? Ga ik nog over nadenken. De madeliefjes die ik gebruikte voor de foto's zijn uiteraard niet te eten - al is het alleen al omdat je niet weet wat er allemaal overheen gegaan is op zo'n speelveldje.  

Tomorrow we can eat broccoli, but today is for eating Gelato!

Zomerkoninginnetjes

Verwonderde me vandaag over de grote, knalrode aardbeien waar sierlijke, lichtroze bloemenhoedjes op bleken te zitten toen ik ze uit de doos haalde. 

Wimbledon

De eerste dag van dé klassieker op tennisgebied: Wimbledon. Wat zou ik daar graag een keer heen gaan om de sfeer te proeven (en de aardbeien met slagroom...ik schreef er al eerder over).
Tot die tijd moet ik het doen met de BBC ('Game, set and Mats'...briljante titel) en de aardbeien uit het stadstuintje, wat allebei ook niet verkeerd is.
En de als aardbei gelakte nageltjes van jongste en oudste dochter.

The first day of the classic tennis tournament: Wimbledon. I would love to go there one day to experience the atmosphere and taste the strawberries with whipped cream (I wrote about that earlier).
Until then I watch the BBC ('Game, set and Mats'...brilliant title) and eat strawberries from our little city garden.
And enjoy the strawberry-painted nails of my daughters.