Een Haags middagje

Hoewel het een enorme logistieke uitdaging is, is het fijn om ook eens met maar een kind op stap te gaan. Gewoon even samen: geen broers of zussen die meekijken, meedenken en er ongevraagd tussendoor komen met opmerkingen, vragen of bijzondere kunstjes of grappen. Afgelopen vrijdag ging ik daarom op pad met jongste dochter, die haar zinnen had gezet op een taartje in Hotel des Indes.

Het was een zonnige dag, de krokussen stonden uitbundig te bloeien op het Voorhout en er was ook nog een mooi plekje op het Des Indes-pluche voor ons vrij. Helaas viel het chique taartje wat tegen. Na drie vorkjes volgde al snel een "mama, ik zit vol" waarna ik het zoete bosbessenmoesje met gelei heb opgegeten ondanks al mijn goede voornemens.

Op 31 december stond ik op de weegschaal want 'dat klopt natuurlijk helemaal niet dat ik een steeds grotere maat kleding moet kopen'. Mega wake-up call: dat klopte helaas heel erg wel. En dus ben ik sinds 1 januari - hoe klassiek - begonnen met gezonder en bovendien de helft minder eten. En drie keer in de week sporten. Ja echt!
En het goede nieuws is dat het echt werkt. Zes kilo minder en ik vind het nog steeds leuk. Enige nadeel is dat ik de best heel lekkere en gezonde recepten die ik maak niet sprankelend genoeg eruit vind zien om te fotograferen. Of de honger heeft de overhand waardoor de oergezonde hapjes helaas ook nooit op de foto komen. Het was dus wat stil op het blog.

Maar terug naar dat Haagse taartje: mierzoet was het, dus ik snapte jongste dochter wel. Dan maar liever wat verantwoorde en minder zoete zaken. De supersnelle bananenbolletjes van Yvette van Boven bijvoorbeeld. Of 'bolletjes'? Het waren meer 'bergjes' in mijn geval, want mooi rond werden ze niet. Maar smakelijk!

Bananenbergjes

Nodig voor ongeveer 20 bergjes
1 eiwit
1 banaan
125 g havervlokken
50 g pistachenoten en pecannoten

De oven moet op 180 graden. En dan aan de slag met het eiwit. Die kan je inderdaad gewoon, zoals Yvette aanraadt, met je hand opkloppen. Het wordt namelijk vrij snel wat het moet wezen: een schuimige witte soep.

Prak dan de banaan door het mengsel en roer er vervolgens de havervlokken door. Yvette gebruikt hier havermout voor. Was hier niet voorhanden, havervlokken daarentegen wel. Even googlen en wat blijkt? Havermout is een berg geknipte havervlokken. Ik merkte dat het wel handig is om hier wat minder van te gebruiken want het wordt al vrij snel een droge, compacte homp.

Tot slot roer je de nootjes erdoor (gehakt of ongehakt, as you like it). Maak bolletjes met een ijsbolschep of vorm met je hand wat bergjes en leg die op een met bakpapier bekleedde bakplaat.

Bak de bergjes in 15 minuten lichtbruin. Super lekker als ze nog een beetje warm zijn maar koud ook een traktatie!

En hoe het vrijdag afliep? Jongste dochter en ik hebben het hele Haagse dagtripjes pakket afgerond: krokussen bewonderd, op de poort van de Ridderzaal geklopt ("hier woont iemand hoor mama want er is een huisnummer"), het torentje van Rutte gezien ("wel klein, eigenlijk. Is dat niet zielig?") en 'het meisje met de parel' gezocht en gevonden in het Mauritshuis. Een magische dag.

Oh baby, it's warm outside...

Probeer maar eens in kerstsfeer te komen terwijl je met je zomerjas open langs een koerend duivenpaartje loopt, de zweetparels twinkelend op je voorhoofd. Kansloos! En de Wisteria in mijn stadstuintje heeft ook nog gewoon groene blaadjes.

Dan maar een intensief kerstoffensief ingezet met vazen vol rode besjes en eucalyptus (want die geur!), sinaasappels en cranberry's en om het af te maken 'Last Christmas' van Wham! en 'All I want for Christmas' van Mariah Carey op de repeat-shuffle. Zo, dat begon er al op te lijken. Toen nog iedereen in witte feestoutfit gestoken, versierd met dennengroen en voila, de kerstkaart was ook weer klaar.

Mild gestemd door deze toch nog soepel opgeroepen "kersterigheid" gaf ik mijn kinderen een pak bladerdeeg en wat schattige kerstvormpjes en met een "Jongens, maak maar wat leuke kerstkoekjes" installeerde ik me in mijn leunstoel om het kerstdiner bij elkaar te bladeren in de nieuwe Delicious. 
 

En toen bleek dat het toch nog geen kerst is: hadden de lieverds eerst nog braaf wat sterretjes en boompjes uitgestoken, al gauw waren ze via engeltjes met borsten overgegaan op vrije vormen die weinig tot niets met kerst te maken hebben. Ja, behalve als je met je geliefde de kerst doorbrengt op een berenvel voor de open haard in een verafgelegen berghut.

We hebben ze maar snel opgegeten en toen ben ik overgegaan op het echte werk: een cranberry sinaasappel cheesecake. De cranberry's had ik nog over van de fotoshoot dus de topping was zo gemaakt (gewoon in een pannetje gooien met wat suiker, kaneel, scheutje port en sinaasappelrasp en tot prut koken). 

De bodem heb ik gemaakt door een half pak bastonge koek te verkruimelen en te vermengen met 40 gram gesmolten roomboter. Dit mengsel doe je vervolgens in kleine glaasjes en moet je een beetje aandrukken.

Dan het middelste stuk van de cheesecake: meng 125 gram mascarpone met 45 gram poedersuiker, een flinke scheut ongeklopte slagroom en wat sinaasappelrasp. Klop het op tot de gewenste dikte (ik hou ervan om het ongeveer de consistentie van Griekse yoghurt te laten hebben) en verdeel het over de kruimelbodem. Giet tot slot de inmiddels afgekoelde cranberryjam erover en klaar. Easy peasy kersttoetje!

Om het geheel nog wat meer kerstuitstraling te geven, kan je er net als ik nog wat sinaasappelrasp over strooien. Doet het namelijk ook heel leuk op de foto's van je kerstdiner!

May your days be merry and bright. And may all your christmases be white!

Perspectief

Over ongeveer een jaar word ik veertig - blijkbaar toch een periode in je leven waarop je na gaat denken over wat je bereikt hebt, wat er nog zou moeten gebeuren en waarop een bucketlist ineens helemaal niet stom en platgetreden lijkt. Maar net op het moment dat ik serieus overwoog of ik inderdaad niet eens ergens heel dringend moest gaan eten, bidden of beminnen, gebeurde Parijs. En dat heeft alles in een keer weer in normaal perspectief gezet.
Inderdaad, ik pas niet meer in maat 38 en het is me tot op heden niet gelukt om zelf verse pasta te maken. Maar jongens, who cares?? Ik heb een vaste baan, een mooi huis met een dak dat niet lekt, een in alle opzichte aantrekkelijke man en als kers op de taart vier gezonde en gelukkige kinderen.

En mijn jeugd was ook al zo juichend gelukkig. De grootste boef was B1 in plaats van Mohammed B. Gevaar was een vrachtwagenchauffeur die rechts afsloeg of zat in de bosjes op je te wachten in een beige regenjas, gewapend met een rolletje Fruitella met aardbeiensmaak en verhalen over een nestje jonge poesjes bij hem thuis. Niet dat ik of mijn vriendjes trouwens ooit echt geconfronteerd werden met deze zaken. Het enige dat een beetje in de buurt kwam, was een licht psychotische man die op gezette tijden bloot in zijn open raam heel hard met zijn platenspeler mee stond te zingen...op vijf hoog. En hij kwam nooit naar beneden, of in ieder geval niet bloot.

Ik vraag me af hoe dat voor mijn kinderen is. Hoe ervaren zij wat er nu in de wereld gebeurt? Wat krijgen zij daar van mee? Het Jeugdjournaal, het internet en de kranten. Het nieuws is overal en ik heb het idee dat ze al veel meer van de wereld snappen dan ik op die leeftijd.

Ik zat daar maandagochtend juist diep over te peinzen terwijl ik mijn dochters naar het zwembad bracht voor hun wekelijkse portie schoolzwemmen, toen er plotseling een droge knal klonk. Met Parijs vers in mijn referentiekader was ik gelijk alert. Dat mijn dochters ondanks alles gelukkig andere zaken aan hun hoofd hebben, bleek toen oudste dochter rustig verder liep en tussen neus en lippen door opmerkte dat er "waarschijnlijk iemand een pepernootje in zijn achterband had".

Ordelijk

'Mijn kast is opgeruimd

en nu nog even

- dat had ik steeds verzuimd - 

mijn leven.'

Annie M. G. Schmidt

Toen ik bovenstaand gedichtje van Annie M.G. Schmidt tegenkwam moest ik lachen - hoe herkenbaar! 

Maar bij mij is het helaas nog erger. Zelfs mijn kast is namelijk niet opgeruimd.

Ik heb maak meer foto's dan ik afdrukken en ophangen kan, ik heb meer spullen dan ik plaatsen kan en meer kleren dan ik dragen kan. Ik heb meer recepten in te veel kookboeken dan ik ooit bakken kan en meer boeken dan ik lezen kan. 

Het enige dat ik te weinig lijk te hebben is tijd. Ik ben altijd aan het rennen, plannen, vliegen en doorgaan: Als ik nu vast even 'dit' dan kan ik straks ook nog even 'dat' en hoef ik niet eerst 'zo' maar kan ik gelijk 'zus'. Het gevoel dat je altijd achter de feiten aanloopt en continu bezig bent orde in de chaos aan te brengen. Mindfull is het al jaren niet meer in mijn hoofd. Tijd voor bezinning! En 1 januari is zelfs nog niet in zicht...

Enfin, 'aan de slag' dacht ik vanochtend dus voortvarend. Foto's ordenen (of in ieder geval die van afgelopen jaar) maar ik kwam zoveel fijne beelden tegen dat ik niet verder ben gekomen dan het maken van bovenstaande collage. En toen kreeg ik ook nog allemaal bruisende ideeën voor een kerstfoto-project - kansloos megalomaan maar niemand in huis om me af te remmen. De eerste schetsen zijn dan ook gemaakt, een lijstje van te regelen spullen is opgesteld en een datum geprikt. Nog meer foto's en nog meer chaos in huis. En weer niet heel wereldverheffend, maar 'go with the flow' is in mijn geval ook wat waard. 

Dus laat die creatieve wanorde maar weer komen. En die goede voornemens schuiven door naar daar waar ze beter tot hun recht komen: 1 januari.  

Op zoek naar de verloren tijd...

Vroege schemering en frisse ochtenden. De herfst komt op kousenvoeten aan terwijl ik in mijn hoofd nog in een zomerjurkje voor een Frans chateau zit, rosé binnen handbereik.Wat gaat de tijd toch snel.

Daarom bakte ik vandaag Madeleines in de hoop dat ik net als Marcel Proust door een klein hapje te nemen, teruggebracht wordt naar die lome vakantiedagen op het Franse platteland. 

En dan niet alleen terug naar het afgelopen jaar maar naar eigenlijk al mijn Franse vakanties. Madeleines waren er altijd; het was zelfs een keer het enige dat ik at vanwege het beperkte budget tijdens mijn eerste vakantie op eigen houtje. 

Tijd dus voor een korte tijdreis met als vertrekpunt mijn kleine Rotterdamse keukentje. 

 Madeleines

Nodig voor ongeveer 30 stuks

130 g suiker

150 g bloem

1 theelepel bakpoeder

125 g ongezouten, gesmolten roomboter

2 eetlepels honing

2 eetlepels oranjebloesemwater

1 theelepel citroenrasp

3 eieren

snufje zout

Let op! Niet alleen in de boeken van Proust, maar ook bij het bakken van Madeleines speelt tijd een bijzondere rol. Het is namelijk handig om het beslag een dag van tevoren te maken en in de koelkast te bewaren. Dit zorgt er voor dat je Madeleines tijdens het bakken mooi rond worden en zo'n klassieke bult in het midden krijgen. 

Mix de suiker, de honing, het zout en de eieren in een kom tot een dik, bleek mengsel. Voeg hier beetje bij beetje het bakpoeder en de gezeefde bloem aan toe en schenk er dan al roerend de gesmolten boter, het oranjebloesemwater en de citroenrasp doorheen. Afdekken met plastic en koel wegzetten voor minstens twee uur, maar dus beter een nachtje lang. Kan je ondertussen eens een poging ondernemen om een digitaal fotoboek samen te stellen met de totaal niet gebruiksvriendelijke software van die appeltjesfirma.

Verwarm een dag later, na een nacht doorhalen en vijf boze mailtjes in steenkolen Engels naar de opvolger van Steve Jobs, de oven voor op 180 C. Vet vervolgens de vormpjes in met wat boter en bepoeder ze licht met een snuf bloem. Dat scheelt straks een hoop gefrommel met een mes om de cakejes uit de vormpjes te krijgen. 

Verdeel het koude beslag nu over de vormpjes. Maar let op, niet teveel beslag per bakje omdat de Madeleines nog omhoog komen en je anders een grote samengesmolten homp op je bakplaat krijgt. Bak de Madeleines in het midden van de oven in ongeveer 12 minuten goudbruin. 

En dan geldt ook hier weer een belangrijk tijdselement: gelijk opeten want alleen als ze net uit de oven komen, hebben Madeleines de magische eigenschap om je terug te brengen naar die idyllische vakantiedagen!

Takkengezin

Ze was nog maar goed en wel twee dagen naar school of oudste dochter kondigde vastbesloten aan dat ze woensdagmiddag vier wandelende takken mee naar huis zou nemen. Blijkbaar had er in de zomervakantie een babyboom plaatsgevonden in het terrarium van juffrouw Vicky en oudste dochter had gretig haar vinger opgestoken toen er gevraagd werd wie er een paar mee naar huis mocht nemen. Overleg niet nodig meende ze want "mama houdt van huisdieren". Inderdaad, maar dan alleen als ze harig zijn, snorharen hebben en gezellig miauwen en spinnen om aandacht; niet als ze behoren tot de orde van de spooksprinkhanen (zoek maar op!) en zes kriebelpootjes hebben waarmee ze angstaanjagend snel kunnen lopen. De horror.

Maar goed, het werd woensdagmiddag. Dochter kwam trots met een glazen pot met niet vier maar vijf wandelende takken thuis. "En die ene hele grote is de papa!" Een heel takkengezin dus.

In het in allerijl gekochte terrarium met hermetische deksel werd een berg klimop gelegd. Ze leven namelijk op een dieet van klimop en bramen. De ultieme superfoods, getuige de slanke lijn van onze nieuwe vrienden. Chiazaad en quinoa? What were you thinking Rens Kroes!

Eenmaal in hun nieuwe habitat, kroop de grote papa-tak gelijk ondersteboven op het deksel. Het enige wat hij sindsdien doet is af en toe grimmig wat Bony M bewegingen maken. Een wat kleiner exemplaar werkte zich in nog geen vijf minuten wild tandhakkend door de eerste klimopbladeren heen en de rest heeft zich zodanig gecamoufleerd opgesteld dat ik vannacht heb overwogen om de pootjes van mijn bed in kommetjes water te zetten zodat het ongedierte me niet in mijn slaap kan verrassen.
Oudste dochter, die mijn angstzweet wel door had, riep vanochtend bij het wakker worden dan ook geruststellend "Ik zie ze alle vier nog hoor, mama!". Op mijn "het waren er toch vijf!?" kwam alleen een weifelend "o,ja". Toch eens opzoeken hoe oud die beesten eigenlijk worden.

Enfin, op zoek naar een bodembedekker voor in het terrarium kwam ik in de Volkskrant het recept van een Key lime pie tegen. En daar word ik toch een stuk vrolijker van.

Key lime pie

Nodig voor 1 royale taart
100 g roomboter
250 g digestives, verkruimeld
6 limoenen
400 ml gecondenseerde melk
300 ml slagroom
taartvorm van 22 cm doorsnee

Trotseer de blikken van nieuwsgierige buurtgenoten bij de plaatselijke super (Wat gaat zij in godsnaam met zes limoenen doen??) en spoed je naar huis met deze veelbelovende ingrediënten. Smelt de boter in een pannetje en vermeng met de verkruimelde digestives. Maak er een bodem en opstaand randje van in je taartvorm en zet tenminste tien minuten weg in de koelkast. Ondertussen kan je dan de limoenen wassen, raspen en uitpersen.

Meng de gecondenseerde melk, de room, het sap en de rasp (Let op, niet alle rasp!! Bewaar een klein beetje om de taart straks mee op te sieren). Als het goed is wordt dit een lobbige massa die je met een dikke straal op de bodem kan gieten. Beetje netjes verdelen en een nachtje in de koelkast laten staan. Korter kan ook, maar dan loop je de kans dat de vulling er bij het snijden langzaam uitzakt, weet ik uit (te gretige) ervaring. Strooi de resterende rasp er tot slot met de losse pols overheen voor het serveren.

Peanuts

Pindakaas-ijs dus...ik heb nog dagen nagedacht over dat verzoek van jongste zoon. Het leek vrij kansloos tot ik op Pinterest een hemelbestormend simpel recept van 'creamy banana icecream with peanutbutter' tegen kwam. Geen ijsmachine nodig, alleen een vriezer, bananen en pindakaas.
En laten die laatste twee ingrediënten nou net de enige twee zaken zijn die mijn jongste zoon met plezier eet. Bijna de enige twee zaken; hij heeft onlangs gebakken eieren aan zijn summiere voedselrepertoire toegevoegd. Al met al heeft dit eetpatroon er wonderwel voor gezorgd dat hij het langste kind hier in huis is en naar alle waarschijnlijkheid binnen een paar maanden zijn oma voorbij groeit.Hieronder de werkwijze die ik heb aangehouden.

Bananen pindakaas-ijs

Nodig voor een klein bakje ijs
2 overrijpe bananen
1 eetlepel pindakaas
een handje gepelde pinda's 

Snijd de bananen (zonder schil uiteraard) in plakjes en doe ze in een bakje of zakje minstens twee uur in de vriezer. Omdat je dit ijs het beste gelijk op kan eten, is het handig om de bananen er pas uit te halen als je trek hebt.

Gooi de plakjes bevroren banaan in de foodprocessor en zet een tijdje aan - net zo lang door malen tot je een romige massa hebt. Roer er nu de lepel pindakaas door en schep gelijk in bolletjes. Handje pinda's erover voor decoratie en de lekkere crunchy bite (tenzij je zoals mijn zus niet houdt van kauwen op je ijs!).

Nog een laatste tip: niet teveel tegelijk eten want volgens mij ligt, zoals met die gele bananenschuimpjes, het gevaar voor acute misselijkheid bij extreme consumptie op de loer. Enjoy!