De geur van de herinnering - verwarmende chocolademelk voor Sinterklaasvond

Normaal zette mijn moeder thee als ik uit school kwam. Steevast stond er dan rond vieren een ronde, glazen pot op een theelichtje op tafel, een paar porseleinen kopjes en een pakje mariakaakjes. Een moeder uit een kinderboek, maar dan in het echt.

Maar op dagen met weinig licht, woest langsrazende grijze wolken of trage, dikke druipregen maakte mijn moeder altijd warme chocolademelk. Het ritueel van het maken was al een feest op zich en vanaf de bar in onze open keuken keek ik verwachtingsvol toe hoe zij van slechts drie ingrediënten in een paar minuten zoiets heerlijks wist te maken.
Eenmaal oud genoeg om met het gasfornuis om te gaan, leerde ze me hoe ik van de suiker en cacaopoeder eerst een prutje in een beker moest maken met wat koude melk. Dan de melk zachtjes tot het kookpunt verwarmen; opletten om het niet over te laten koken - de magie van de plotseling razendsnel omhoogkomende melk en de geur van gekarameliseerde melk op de bodem van het pannetje. Langzaam en al roerend in de beker gieten. De geur van speciale middagen met mijn moeder.

De chocolademelk uit het recept hieronder maak ik alleen op speciale momenten. Hij is voller en machtiger. Verwarmend en stevig tegelijk. Een klein kopje is genoeg en hij is perfect voor Sinterklaasavond. En soms, als het weer en de gelegenheid er om vraagt, roer ik door de kopjes voor de volwassenen een klein scheutje cognac.

Trouwens geen Mariakaakjes bij dit recept maar Hollandse speculaasjes. Die zijn heel makkelijk zelf te maken en eigenlijk ook veel lekkerder. Maar ja, tijdgebrek is een rode draad in mijn leven op dit moment. Dus kocht ik een pak. Natuurlijk juist het exemplaar dat tijdens het vakkenvullen drie keer is gevallen. Minder feestelijk om te serveren. Ik loste het op door een restje chocola warm te maken en daar de speculaasstukken volgens de eeuwenoude Japanse Kintsugi techniek aan elkaar te plakken.

Warme chocolademelk 

Nodig voor 4 kleine kopjes

100 gr pure chocola, in blokjes
375 ml melk
125 ml vers gezette espresso
125 ml slagroom
1 eetlepel poedersuiker

Verwarm de chocola en melk au bain marie, af en toe roerend met een houten lepel. Voeg de verse espresso voorzichtig toe.

Klop intussen de slagroom met de poedersuiker lobbig - zeker niet te stijf maar wel dik genoeg om op de warme chocolademelk te blijven drijven straks.

Schenk de warme chocolademelk in de kopjes en schep er voorzichtig een lepel geklopte room op. Maak af met wat cacaopoeder of kaneel en serveer direct.

Perspectief

Over ongeveer een jaar word ik veertig - blijkbaar toch een periode in je leven waarop je na gaat denken over wat je bereikt hebt, wat er nog zou moeten gebeuren en waarop een bucketlist ineens helemaal niet stom en platgetreden lijkt. Maar net op het moment dat ik serieus overwoog of ik inderdaad niet eens ergens heel dringend moest gaan eten, bidden of beminnen, gebeurde Parijs. En dat heeft alles in een keer weer in normaal perspectief gezet.
Inderdaad, ik pas niet meer in maat 38 en het is me tot op heden niet gelukt om zelf verse pasta te maken. Maar jongens, who cares?? Ik heb een vaste baan, een mooi huis met een dak dat niet lekt, een in alle opzichte aantrekkelijke man en als kers op de taart vier gezonde en gelukkige kinderen.

En mijn jeugd was ook al zo juichend gelukkig. De grootste boef was B1 in plaats van Mohammed B. Gevaar was een vrachtwagenchauffeur die rechts afsloeg of zat in de bosjes op je te wachten in een beige regenjas, gewapend met een rolletje Fruitella met aardbeiensmaak en verhalen over een nestje jonge poesjes bij hem thuis. Niet dat ik of mijn vriendjes trouwens ooit echt geconfronteerd werden met deze zaken. Het enige dat een beetje in de buurt kwam, was een licht psychotische man die op gezette tijden bloot in zijn open raam heel hard met zijn platenspeler mee stond te zingen...op vijf hoog. En hij kwam nooit naar beneden, of in ieder geval niet bloot.

Ik vraag me af hoe dat voor mijn kinderen is. Hoe ervaren zij wat er nu in de wereld gebeurt? Wat krijgen zij daar van mee? Het Jeugdjournaal, het internet en de kranten. Het nieuws is overal en ik heb het idee dat ze al veel meer van de wereld snappen dan ik op die leeftijd.

Ik zat daar maandagochtend juist diep over te peinzen terwijl ik mijn dochters naar het zwembad bracht voor hun wekelijkse portie schoolzwemmen, toen er plotseling een droge knal klonk. Met Parijs vers in mijn referentiekader was ik gelijk alert. Dat mijn dochters ondanks alles gelukkig andere zaken aan hun hoofd hebben, bleek toen oudste dochter rustig verder liep en tussen neus en lippen door opmerkte dat er "waarschijnlijk iemand een pepernootje in zijn achterband had".

November stress

Inmiddels zijn we in december en heerst er een koortsachtige spanning in Huize Circus Edgar. Schoenen worden gezet, Sinterklaasliedjes worden gefinetuned tot schunnige versies, speculaas wordt gebakken en surprises worden in elkaar geknutseld. De gebruikelijke zaken dus voor deze tijd van het jaar.

Maar vorige week heerste er heel andere dingen: keelontsteking en buikgriep. 

Zelf liep ik met een blaasontsteking door Antwerpen, wat je een heel nieuwe kijk op een stad geeft kan ik verklappen. Zo heb ik cafe's bezocht waar ik anders nooit iets was gaan drinken (met hol borrelende wc's in muffe kelders) en een nachtapotheker geraadpleegd die niet had misstaan als hoofdkarakter in een boek van Stephen King. Desondanks heb ik er een geweldig weekend gehad, mede dankzij het altijd fijne gezelschap van mijn grote zus.

Dat valt niet te zeggen van oudste dochter, die de hele afgelopen week met een fikse keelontsteking op de bank heeft doorgebracht. Uiteraard wilde ze, ondanks 39 graden koorts en bijpassende rode blos, geen medicijn. Want dat is vies. En naar de dokter heb ik haar alleen gekregen onder groot protest en met het vooruitzicht op een cadeautje. 

Een ware uitputtingsslag dus. Tel daar het rondsluipende buikgriepvirus bij op dat diverse gezinsleden op de meest ongepaste tijden trof en je hebt het recept voor een onrustig weekje. 

Om in deze tijden van wanhoop mijn kinderen niet ook nog met een verantwoorde maaltijd van geblancheerde broccoli met Chiazaad en gestoomde witvis lastig te vallen, aten we bij wijze van uitzondering midden in de week ovenpatat. En daar doen mijn kinderen, om een en ander net over het randje van ongezond naar onverantwoord te tikken, een sloot Maggi overheen. 

Oudste zoon, als enige nog niet ten prooi gevallen aan welk virus dan ook, zat heerlijk van deze onverwachte delicatesse te genieten toen hij ineens stopte met eten en met grote angstige ogen naar het potje Maggi keek.   

Ik: "Is er iets?"

Oudste zoon: "Mam, dit is echt heel erg overdatum!!!" 

Ik: "Dat zal wel meevallen, bovendien is Maggi volgens mij eeuwig houdbaar."

Oudste zoon: "Maar hier staat 'sinds 1895'!"

Aha, bang dat hij vanuit onverwachte hoek alsnog geklopt zou worden door stomende koorts en een reutelende buikloop. 

Sinterklaasseizoen

Diewertje is sinds twee avonden op tv, de Stoomboot is traditioneel al weer op weg naar Spanje in plaats van Nederland (omdat er wederom weer iets vergeten is door de Pieten) en vandaag de eerste kruidnootjes van het seizoen gebakken. Kortom, het Sinterklaasseizoen is officieel van start gegaan in huize Circusedgar. De kruidnootjes zijn eigenlijk iets te zacht geworden maar de kruidige Sinterklaasgeur die in het huis hangt maakt alles goed. Evenals het ontzettend leuke Sinterklaasboekje van Youp van 't Hek en Marije Tolman: Sinterklaas en het kleine hoogtevreespietje. Wat een fijne, kleurige tekeningen en wat een lief, inspirerend verhaaltje! 

En over inspiratie gesproken: langzaam maar zeker komt ook de stroom tekeningen hier weer op gang. Met name oudste dochter is van plan om Sinterklaas met een goed gevulde Stoomboot weer naar Spanje te laten varen op 6 december. 

Ze is inmiddels, geïnspireerd door Max Velthuijs, begonnen aan haar eerste boek. Op instagram plaatste ik eerder al een "sneakpeak".  

Wie zoet is krijgt lekkers...

De grote broers, die vorig jaar van hun Sint-geloof zijn gevallen (alhoewel nog niet helemaal volgens mij want bij alles wat met Sinterklaas te maken heeft stellen ze retorische vragen in het genre "Amerigo is ook niet echt, hè?"), waren logeren en dus hadden de meiden en ik het rijk alleen tijdens de intocht. 

Qualitytime met een gouden mijtertje...samen pepernoten draaien en het raam versieren voor eventueel passerende Pieten. En natuurlijk onszelf mooi gemaakt met gekleurde veertjes. 

En toen over naar Roermond voor een live-verslag van Diewertje!