Takkengezin

Ze was nog maar goed en wel twee dagen naar school of oudste dochter kondigde vastbesloten aan dat ze woensdagmiddag vier wandelende takken mee naar huis zou nemen. Blijkbaar had er in de zomervakantie een babyboom plaatsgevonden in het terrarium van juffrouw Vicky en oudste dochter had gretig haar vinger opgestoken toen er gevraagd werd wie er een paar mee naar huis mocht nemen. Overleg niet nodig meende ze want "mama houdt van huisdieren". Inderdaad, maar dan alleen als ze harig zijn, snorharen hebben en gezellig miauwen en spinnen om aandacht; niet als ze behoren tot de orde van de spooksprinkhanen (zoek maar op!) en zes kriebelpootjes hebben waarmee ze angstaanjagend snel kunnen lopen. De horror.

Maar goed, het werd woensdagmiddag. Dochter kwam trots met een glazen pot met niet vier maar vijf wandelende takken thuis. "En die ene hele grote is de papa!" Een heel takkengezin dus.

In het in allerijl gekochte terrarium met hermetische deksel werd een berg klimop gelegd. Ze leven namelijk op een dieet van klimop en bramen. De ultieme superfoods, getuige de slanke lijn van onze nieuwe vrienden. Chiazaad en quinoa? What were you thinking Rens Kroes!

Eenmaal in hun nieuwe habitat, kroop de grote papa-tak gelijk ondersteboven op het deksel. Het enige wat hij sindsdien doet is af en toe grimmig wat Bony M bewegingen maken. Een wat kleiner exemplaar werkte zich in nog geen vijf minuten wild tandhakkend door de eerste klimopbladeren heen en de rest heeft zich zodanig gecamoufleerd opgesteld dat ik vannacht heb overwogen om de pootjes van mijn bed in kommetjes water te zetten zodat het ongedierte me niet in mijn slaap kan verrassen.
Oudste dochter, die mijn angstzweet wel door had, riep vanochtend bij het wakker worden dan ook geruststellend "Ik zie ze alle vier nog hoor, mama!". Op mijn "het waren er toch vijf!?" kwam alleen een weifelend "o,ja". Toch eens opzoeken hoe oud die beesten eigenlijk worden.

Enfin, op zoek naar een bodembedekker voor in het terrarium kwam ik in de Volkskrant het recept van een Key lime pie tegen. En daar word ik toch een stuk vrolijker van.

Key lime pie

Nodig voor 1 royale taart
100 g roomboter
250 g digestives, verkruimeld
6 limoenen
400 ml gecondenseerde melk
300 ml slagroom
taartvorm van 22 cm doorsnee

Trotseer de blikken van nieuwsgierige buurtgenoten bij de plaatselijke super (Wat gaat zij in godsnaam met zes limoenen doen??) en spoed je naar huis met deze veelbelovende ingrediënten. Smelt de boter in een pannetje en vermeng met de verkruimelde digestives. Maak er een bodem en opstaand randje van in je taartvorm en zet tenminste tien minuten weg in de koelkast. Ondertussen kan je dan de limoenen wassen, raspen en uitpersen.

Meng de gecondenseerde melk, de room, het sap en de rasp (Let op, niet alle rasp!! Bewaar een klein beetje om de taart straks mee op te sieren). Als het goed is wordt dit een lobbige massa die je met een dikke straal op de bodem kan gieten. Beetje netjes verdelen en een nachtje in de koelkast laten staan. Korter kan ook, maar dan loop je de kans dat de vulling er bij het snijden langzaam uitzakt, weet ik uit (te gretige) ervaring. Strooi de resterende rasp er tot slot met de losse pols overheen voor het serveren.

Hallo herfst!

Door al dat mooie weer van de afgelopen weken was ik vergeten dat het toch al midden oktober is. Lekker met de tuindeuren open een kopje koffie drinken en zonder jas aan de deur uit. Sterker nog, ik heb een paar weken geleden met oudste dochter in een zomerjurkje kastanjes staan rapen in het plaatselijke park. En nog ging er geen belletje rinkelen - kastanjes in de zomer...wake up! 

Gisteren werd ik eindelijk met mijn neus op de feiten gedrukt toen ik (met jas aan) door een klamme regenwolk door Utrecht liep. Gelukkig wel op weg naar wat leuks.

Vlak bij de Dom heb ik samen met An van Tarte taart An bijgepraat en plannen gemaakt onder het genot van gigantische punten taart, dampende koppen thee en, om deze zoete ochtend in stijl af te maken, knapperige Jitterbuggs. Met mijn hoofd vol plannen en in mijn achterhoofd dat Zweedse zandkoekje met Meringue ben ik weer in de trein gestapt. Had ik dat koekje niet ergens eerder langs zien komen?

Aha! In The Kinfolk Table, hét kookboek van hipsters around the world; gekocht voor de mooie fotografie (hmm, dit klinkt wel heel erg als "ik koop de Playboy voor de journalistieke artikelen". Maar serieus, kijk maar eens hier). Hier wordt het echter als Deense specialiteit aangeprezen en bovendien voorzien van een laagje jam.
Omdat ik bij vallende blaadjes, suizende boomtoppen en natte straten met donkere wolken erboven altijd zin krijg om iets te bakken, ben ik aan de slag gegaan. In plaats van frambozen gebruikte ik bramen en bramenjam - het is tenslotte herfst!

Meringue-bramen koekjes volgens het Kinfolk recept 

Nodig
125 gr. zoute roomboter op kamertemperatuur
240 gr. suiker
2 grote eieren, gesplitst en op kamertemperatuur
210 gr. bloem
bramen en bramenjam

Plaats een rooster in het midden van de oven en verwarm deze voor tot 175 graden.
Mix de boter en de helft van de suiker samen met de ei-gelen en bloem tot een compact deeg. Rol uit op een stuk bakpapier en bak in vijf minuten of tot ze knapperig beginnen te worden. Haal de koek uit de oven en breng de oventemperatuur terug tot 150 graden.
Klop nu de eiwitten met de mixer in 1 minuut tot ze beginnen te schuimen en voeg dan geleidelijk de andere helft van de suiker toe. Mix tot het eiwit pieken vormt.
Smeer nu de jam naar smaak over de koek. Daar over heen smeer je voorzichtig het eiwit uit. Bak een uur in de oven of tot de Meringue droog en licht begint te kleuren.
Laat minstens een uur afkoelen, breek in stukken en serveer met verse bramen.

Een groot succes was het. Te meer omdat mijn oven het langzaam begint te begeven en niet heel heet meer wordt. Ideaal dus om Meringue te bakken! 

Ben wel benieuwd hoe dat binnenkort gaat als er hier een door meneer-de-echtgenoot gewonnen thuiskok komt koken. Waarschijnlijk vier gangen gebakken schuim opgediend door de met de kok meegekomen keukenelfjes. We'll see! 

Simplify

Het afgelopen jaar was een goed jaar met veel fijne familiemomenten, inspirerende reisjes en leuke foto-opdrachten. Zo mocht ik twee bruiloften vastleggen, heb ik een ontzettend leuke familiesessie gedaan op een superlocatie, een paar portretten gemaakt, voor de eerste keer foto's mogen ophangen op een expositie en als kers op de taart heb ik ook nog een beeldverslag gemaakt van dé cultuurconferentie van het jaar!
Mijn foto werd door Ilvy Njiokiktjien genomineerd tijdens de eerste Fotoweek en Koos Breukel heeft een familieportret geschoten van ons. Kortom, "fotowise" zat het wel goed in 2013.
Helaas ben wel een beetje aan mijzelf voorbijgegaan door al die leuke (en soms ook minder leuke) dingen.
2014 wordt voor mij dan ook het jaar waarin ik moet leren om meer balans te zoeken en te houden tussen wat echt moet en wat leuk is. Een behoorlijke uitdaging want ik vind veel leuk en vind ook dat veel "moet" omdat het er nou eenmaal bij hoort in het leven.
Maar ik ben op weg en er van overtuigd dat het me gaat lukken! Simplify my life...

De eerste stap die ik heb gezet, is om mijn foodfotoproject te "simplifyen".
Wat begon als een interessante uitdaging bleek halverwege de zomer een enorm, megalomaan, blok aan mijn been. En dus, hup, weg met dat overspannen idee en terug naar waarom ik ook alweer eten wilde gaan fotograferen: om te kijken of ik het leuk vind dat gefrutsel op de vierkante centimeter en om te oefenen met licht.
Inmiddels ben ik drie foto's verder in mijn "toetjesspecial voor de Allerhande" en ik vind het heerlijk (niet in de laatste plaats omdat ik na afloop alles zelf mag opeten).
Kom maar door dus met die opdrachten Jamie magazine, delicious en foodies!