November stress

Inmiddels zijn we in december en heerst er een koortsachtige spanning in Huize Circus Edgar. Schoenen worden gezet, Sinterklaasliedjes worden gefinetuned tot schunnige versies, speculaas wordt gebakken en surprises worden in elkaar geknutseld. De gebruikelijke zaken dus voor deze tijd van het jaar.

Maar vorige week heerste er heel andere dingen: keelontsteking en buikgriep. 

Zelf liep ik met een blaasontsteking door Antwerpen, wat je een heel nieuwe kijk op een stad geeft kan ik verklappen. Zo heb ik cafe's bezocht waar ik anders nooit iets was gaan drinken (met hol borrelende wc's in muffe kelders) en een nachtapotheker geraadpleegd die niet had misstaan als hoofdkarakter in een boek van Stephen King. Desondanks heb ik er een geweldig weekend gehad, mede dankzij het altijd fijne gezelschap van mijn grote zus.

Dat valt niet te zeggen van oudste dochter, die de hele afgelopen week met een fikse keelontsteking op de bank heeft doorgebracht. Uiteraard wilde ze, ondanks 39 graden koorts en bijpassende rode blos, geen medicijn. Want dat is vies. En naar de dokter heb ik haar alleen gekregen onder groot protest en met het vooruitzicht op een cadeautje. 

Een ware uitputtingsslag dus. Tel daar het rondsluipende buikgriepvirus bij op dat diverse gezinsleden op de meest ongepaste tijden trof en je hebt het recept voor een onrustig weekje. 

Om in deze tijden van wanhoop mijn kinderen niet ook nog met een verantwoorde maaltijd van geblancheerde broccoli met Chiazaad en gestoomde witvis lastig te vallen, aten we bij wijze van uitzondering midden in de week ovenpatat. En daar doen mijn kinderen, om een en ander net over het randje van ongezond naar onverantwoord te tikken, een sloot Maggi overheen. 

Oudste zoon, als enige nog niet ten prooi gevallen aan welk virus dan ook, zat heerlijk van deze onverwachte delicatesse te genieten toen hij ineens stopte met eten en met grote angstige ogen naar het potje Maggi keek.   

Ik: "Is er iets?"

Oudste zoon: "Mam, dit is echt heel erg overdatum!!!" 

Ik: "Dat zal wel meevallen, bovendien is Maggi volgens mij eeuwig houdbaar."

Oudste zoon: "Maar hier staat 'sinds 1895'!"

Aha, bang dat hij vanuit onverwachte hoek alsnog geklopt zou worden door stomende koorts en een reutelende buikloop. 

Werkwoord

Kun je je de tijd nog herinneren dat je niet wist wat een werkwoord was? Of een zelfstandig naamwoord? Blijkbaar op de basisschool ooit geleerd en er toen nooit meer bij stilgestaan...tot een paar weken geleden.
Oudste en jongste zoon zitten allebei in groep zes en dus zaten ze gebroederlijk naast elkaar aan tafel, gebogen over hun huiswerk: een stencil met zinnen waarvan ze de werkwoorden moesten onderstrepen.

Ik: "Kijk, hier staat het jongens. Een werkwoord is iets dat je kunt 'doen'. En je kan het vervoegen."
Jongste zoon: "Vervoegen? Wat is dat?"
Ik: "Nou, dat je bijvoorbeeld kan zeggen 'ik loop, jij loopt, hij loopt, wij lopen' enzovoort."
Oudste zoon: "Oké, ik snap het. Dus in deze zin is het 'ook'? 
Ik: "Nee, dat kan je toch niet 'doen'?"
Oudste zoon: "Hè? Maar wel vervoegen hoor: ik ook, jij ook, wij ook!"

Volledig de slappe lach tijdens het helpen met mijn huiswerk...

En die talenknobbel hebben ze ook bij Engels:

Jongste zoon: "Wat betekent 'nothing' in het Engels?"

Meneer de echtgenoot: "Niets."
Jongste zoon: "Oh. En 'legging' dan?"
[...]

BSO

Ik schreef er al eerder over: http://www.circusedgar.blogspot.nl/2012/06/feestje.html. Zo tegen het einde van het schooljaar en voordat de grote vakantie begint, neemt de hectiek in mijn agenda (en hoofd) hysterische vormen aan.
Afrondende bijeenkomsten, kinderfeestjes van zomervakantieverjaardagen, zomerborrels, personeelsuitjes en rapportbesprekingen…geen wonder dus dat je wel eens wat mist.
“Hè jongens, wat? Inschrijven voor activiteiten op de BSO?? Dat is toch alleen voor als je in de zomervakantie ook komt? En dat hoeven jullie niet hoor”. "Belangrijker, waar zijn je tennisschoenen en heb je dat cadeautje voor Koen nou in je tas gedaan?" Over tot de orde van de dag – broodtrommels, gymspullen en fietssleutels - en hup de deur uit.
Totdat de mannen aan het ontbijt laatst ineens wel erg sip keken. Bij navraag bleek dat het aan de BSO lag; toch al nooit een favoriete invulling van de middag maar nu keken ze nog bedrukter dan anders.

Ik: “Maar wat is er dan met de BSO?”
Oudste zoon: “Jullie hebben ons niet opgegeven voor de activiteiten en nou kunnen we niet meedoen!”
Ik: “Joh, dat komt wel goed. Ze laten jullie echt niet naast de deur wachten tot je opgehaald wordt. Er is vast nog wel ergens een activiteit waar jullie bij kunnen aansluiten.”
Oudste zoon: “Nou, ik weet al precies hoe dat gaat. Dan zijn er nog precies twee plekjes vrij in het naaiclubje!”

Oh oh, niet-betrokken-mama in actie. Met lood in mijn schoenen ’s middags naar de BSO gegaan, waar ze gelukkig gewoon lekker aan het voetballen waren in de gymzaal – waren nog precies twee plekjes vrij!

Die klimmen natuurlijk veel liever in bomen dan dat ze leren borduren in het naaiclubje van de BSO.

Les Vacances IV

Nog materiaal genoeg voor een half jaar vakantieposts, maar het wordt tijd dat ook hier weer echt wat gebeurt. De laatste dus vandaag, met wat fijne Franse-vakantie-cliché-foto's.

I have enough material left for half a year of holiday posts, but it is about time that even here things move on. So today the last one, with a few nice French-holiday-cliché-photo's.