Aan de oever van de Rotte vond ik deze schelpen van zoetwater mosselen. Ze lagen in de modder, half verscholen tussen het hoge gras. Toch vielen ze op omdat de parelmoeren binnenkant prachtig glansde in het zachte grijze licht. Thuis spoelde ik voorzichtig de laatste modder weg .
 |
| En in het licht van de lamp, de mosselschelpen (nr. 18), 15 januari 2022 |
Voor deze foto heb ik natuurlijk licht (van links) gecombineerd met het licht van mijn telefoon (van boven). Hierdoor glanzen ze extra, maar worden ze ook iets "platter" wat een schilderachtig effect heeft. Normaal schiet ik alleen met natuurlijk licht, maar een zinnetje uit de roman 'Het spel meespelen' (Play it as it lays) van Joan Didion bracht me op dit experiment: "[...] en in het licht van de lamp, de mosselschelpen."
Toen de dagen nog warmer en langer waren en er meer tijd was om zomaar wat te proberen, maakte ik deze foto. Het idee was om de achtergrond te testen die ik van iemand kon overnemen. Het doek hing strak en het licht viel verstild naar binnen, maar verder was er eigenlijk niets specifieks voorhanden om een pakkend beeld mee te maken. Maar daar ging het ook eigenlijk niet om. Vraag was wat de achtergrond zou doen in dit licht. En dus pakte ik een stapel oude borden uit de kast en zette die op tafel neer. En toen gebeurde er magie.
 |
| Stapel borden in nazomerlicht (nr. 17), eind september 2021 |
Op het kleine schermpje van mijn camera veranderden het oude serviesgoed in een verhaal over dingen die nog zouden kunnen gebeuren, in een leven dat nog geleefd moest worden. Ik zag een verjaardagsfeestje voordat het feest was, een diner met vrienden maar de eerste gasten moesten nog komen en een familiefeest dat op het punt stond te beginnen. Geliefde borden die gestapeld stonden te wachten op de meest heerlijke gerechten en die pas ver na middernacht weer zouden terugkeren naar hun plaatsje op een plank ergens in een krakende kast.
Wellicht het begin van een serie servies zonder eten?
Terug van vakantie is het herfst geworden: het seizoen van frambozen en bramen. In onze tuin staat een struik met licht gele frambozen - het duurde even voordat ik doorhad dat ze niet roze hoorden te worden. De eerste paar zijn daardoor vorig jaar jammerlijk verrot aan de struik. De bramen haal ik in de winkel, want een braamstruik in de tuin vind ik teveel gedoe.
 |
| Herfst stilleven met bramen (nr.16), 12 september 2021 |
Voor dit stilleven liet ik me inspireren door wat ik mijn tuin tegenkwam, de herfst in al zijn verwelkende kleurenpracht.
Het ziet ernaar uit dat het een zomer wordt waaraan we zelf kleur moeten toevoegen. Al dagen is het nu grijs en somber buiten, niet koud maar wel benauwd. Door de grote hoeveelheid regen in de afgelopen weken is het groen in de tuin geëxplodeerd. Alles groeit en slingert zich met dikke bladeren en stengels omhoog of naar opzij. Maar door de late warmte is er nog maar weinig kleur. Dahlia's, zonnebloemen, lathyrus, cosmea en zinnia's: ze zijn er allemaal maar in knalgroen, met hier en daar een klein knopje of een voorzichtig eerste bloemetje.
 |
| Gekleurde vaasjes (nr. 12), 1 juli 2021 |
Dit is hoe een tros druiven er in ons huis binnen een dag uitziet: als het skelet van een prehistorisch dier of de opengelegde ruggengraat van een reptiel. Hoe vaak ik ook vraag om er een takje af te knippen en geen losse druiven te plukken. Om een volle tros te kunnen gebruiken voor mijn foto's, kan ik deze dus het beste op een geheime plek wegleggen tot gebruik. Als een eekhoorn die zijn wintervoorraad aanlegt.
Deze heeft het niet gered, maar gelukkig heb ik een nog mooiere wel op tijd verstopt, met kleine ronde paarse druifjes en een kronkelige steel. Hopelijk binnenkort ongeschonden op de foto.
 |
| Een afgeplukte tros druiven (nr. 10), 29 juni 2021 |
Als het leven je citroenen geeft, schijn je er limonade van te moeten maken. Maar voor zover ik weet heeft nog nooit iemand zo'n handig advies gegeven als er een bos uien op je pad komt. Het is de dag na de uitschakeling van het Nederlands elftal, ik was om 7 uur 's ochtends al op zoek naar een geodriehoek die niet in drie stukken ligt en een ondersteuningssysteem dat ik nodig heb voor mijn werk, doet het niet. Een duidelijk geval van uien...of gewoon maandag.
 |
| De ui (nr. 9), 28 juni 2021 |
Er zijn veel dingen voor het eerst in de tuin deze dagen: de pioenen, de erwtjes, een egeltje en nu ook de papavers. Toen we hier net woonde, was de tuin één ondefinieerbare plantenbrij. Grote groenblijvende heesters die groter groeiden dan je voor mogelijk hield en daartussen allerlei kleine plantjes en struikjes zonder naam of herkenbaar blad of bloem. Veel hebben we er gelijk uit gehaald, maar met sommige struiken lukte dat niet direct. Achterin de tuin voorbij het terras met grindtegels hielden we een kale vlakte met twee grote stronken en heel veel onkruid over. En daartussen, middenin de eerste zomer, een prachtige papaver.
 |
| De eerste papavers (nr. 8), 25 juni 2021 |
Ik was daar zo blij mee dat ik de zaadbollen die aan het einde van de zomer verschenen daar waar ik kale aarde zag kwistig heb leeg gestrooid. Nu hebben we overal papavers, en dit zijn eerste twee die bloeien. Gered uit de regen, met de glimmende druppels nog op hun bloemblaadjes en tegen een donkere achtergrond.
 |
| Erwtjes (nr. 5), 22 juni 2021 |
De langste dag maar ik heb het idee dat het jaar nog maar net begonnen is. En dan ook nog een dag waarbij het licht maar niet door de dikke wolken wil komen en de regen driekwart van de dag met grote druppels naar beneden gutst. Alleen de schilder die aan de kozijnen van ons huis bezig is, waagt zich naar buiten in de achtertuin na een donkere goedemorgen groet.
 |
| De langste dag - Pioenen (nr. 4), 21 juni 2021 |
Een dagboek in dagelijkse foto's, een oefening in kijken, bezig zijn met fotografie. Sinds een week probeer ik elke dag een foto te maken van iets dat me opvalt, wat me raakt: een bijzonder moment of gevoel dat ik verbeeld in een foto.
 |
| Merelveertjes (variatie van nr. 3), 20 juni 2021 |
Ik heb namelijk de neiging om te veel na te denken als ik foto's maak en te overdenken in plaats van op gevoel te werken. En dan vervolgens mijn hele huis overhoop te halen op zoek naar passende attributen en het juiste licht. Op alle fronten niet praktisch. Ik was daarom al een tijdje op zoek naar een manier om hier anders mee om te gaan, toen ik op het werk van Duane Keiser stuitte op Pinterest. Deze Amerikaanse schilder maakte van een sigarendoosje een ezel en schildert daar nu een schilderij per dag op in het formaat ansichtkaart. Het zijn kleine stillevens, vignetten van zijn leven. Over het doel daarvan zegt hij zelf: "Making a raw expression of a moment or sensation rather than a polished picture."
Bijna tegelijkertijd ontdekte ik het werk van de onlangs overleden schrijver A.L. Snijders en zijn zkv's - zeerkorteverhalen. Observaties, overpeinzingen, herinneringen van één, hooguit twee pagina's. Prachtige zinnen, geen woord teveel. In de boekwinkel waar ik op zoek was naar nog meer Snijders-bundels, vond ik vervolgens een boek met het werk van nog een inspirerende kunstenaar: Lucie van Dam van Isselt. Ook al van dat prachtige werk waar alles draait om kleine observaties en gevoel.
 |
| Verwelkt tuinboeketje (nr. 2), 18 juni 2021 |
Het heeft me allemaal aan het denken gezet en vervolgens aan het werk. Echt elke dag een foto maken lukt nog niet; daar zijn simpelweg te weinig uren in een dag voor en te veel andere, dagelijkse taken en betaald werk. Ook omdat ik werk met mijn 'grote camera' en toch ook wel enige nabewerking wil doen. Maar ik kom in de buurt.
Op één van mijn twee vaste tafeltjes zet ik "met snelle verf- en penstreken" neer wat mij raakt of opvalt met het licht van dat moment. Dat kan van alles zijn: de eerste aardbeitjes uit de tuin, de veren van een merel, het boeketje bloemen dat op mijn nachtkastje prachtig aan het vergaan is. Ik deel ze op mijn instagram account (@circusedgar, #postcardfromholland) en hoop dat hier ook te gaan doen. Een klein ansichtkaartje van die dag, met gevoel gemaakt van de dingen die ik vind, van wat er in mijn tuin groeit of van wat me bezighoudt of raakt. En met de vriendelijke groeten uit Rotterdam natuurlijk.
 |
| De eerste aardbeitjes (nr. 1), 15 juni 2021 |
