Vertrouwen is een soufflé

Ik zit aan de keukentafel, kop koffie in de hand en terwijl ik mijn gedachten laat gaan over de lijst met dingen die ik vandaag moet doen, dwaalt mijn blik naar buiten. Loodgrijze luchten en stromende regen, twee verwaterde duiven op het dak van de overburen, fietsen die ruisend door glasheldere plassen rijden. Het schooljaar is bovendien weer begonnen en meneer-de-echtgenoot en ik zijn alweer weken aan het werk. Alsof het nooit vakantie is geweest en helemaal alsof mijn Franse avontuur in de Médoc slechts een droom was.

Maar ik was daar toch echt, eind mei, aan No 1 Rue de Loudenne in St.-Yzans-de-Médoc. Ik hoef alleen maar mijn computer aan te zetten en met 1 muisklik het mapje "Manger 2017" te openen en de ruim 800 foto's tuimelen als visuele bewijsstukken te voorschijn. Maar dat niet alleen. Ik kan soufflé maken! Lachend en zonder zweet op mijn voorhoofd. Courgette soufflé, artisjok soufflé en soufflé van frambozen en er is er nog geen 1 mislukt.  

Nooit eerder durfde ik dat aan, bang gemaakt door de vele onheilspellende verhalen over dooie baksels en prachtexemplaren die jammerlijk inzakten als een veenverzakking in Drenthe bij een te onbesuisde blik in de oven. Dus niets voor mij - ik kon immers maar net Madeleines bakken en iets wat overduidelijk nog Franser en dus vast gecompliceerder is, daar moest ik maar niet eens aan beginnen...

 
Tot ik Mimi glimlachend en vrolijk doorpratend witte asperge soufflé zag maken voor 30 man, terwijl ze ondertussen ook een oog hield op de bereiding van de lentegroente stoofschotel en in een elegante roomwitte soupterrine de verse aardbeien al lang en breed in rode wijn lagen te marineren. Het zag er zo makkelijk uit en ze verzekerde ons dat dat het ook gewoon is: "Probeer maar, Frans eten is vaak minder ingewikkeld om te maken dan het op het eerste gezicht lijkt!" Iets waar ik steeds aan heb gedacht terwijl ondertussen de drie workshop-dagen voorbij vlogen.

Tijdens de eerste kennismaking zei Oddur al dat het hopelijk zou zijn alsof we bij goede vrienden over de vloer waren, "voel je thuis". En zo was het ook. Meer dan dat zelfs: bij Mimi en Oddur heb ik de meest prachtige mensen ontmoet van over de hele wereld en nieuwe vriendschappen gemaakt, hilarische gesprekken gevoerd en keihard gelachen, meer dan heerlijk gegeten en en passant ook nog nieuwe dingen geleerd over het maken en bewerken van foto's. (En om het helemaal jaloersmakend af te maken: het weer was ook prachtig en ik had het fijnste logeeradres dat je je maar kan wensen bij Corinne in La Hourqueyre, waarover binnenkort een apart blogje - en over het geweldige chateau waar we een picknick hadden, bij deze beloofd!)

Maar wat ik vooral heb meegenomen uit dat prachtige oude huis in dat piepklein Franse dorpje in de Médoc is het vertrouwen dat als je goede producten gebruikt, die met aandacht bereidt en samen eet, gewoon rustig aan tafel, er eigenlijk niets mis kan gaan. Dus maak gewoon die soufflé, die brioche (ook geprobeerd en meesterlijk gelukt!) en die kwartel millefeuille. Zoek er een goede wijn bij en laat ondertussen alle horrorverhalen over ingewikkelde moussejes, gemaakt van vergezochte ingrediënten in het verkeerde seizoen lachend aan je voorbij gaan.

Wat ik verder nog meenam? De overtuiging dat je heel ver komt als je hard werkt en gewoon aardig bent en dat er meer mensen zijn die je willen helpen dan die je kwaad willen doen op de wereld, zoals een workshopgenootje treffend zei. Dat dus...en de vele goede recepten!

I'm sitting at the kitchentable, cup of coffee in my hand and while my thoughts go over the list of things I have to do today I look outside. Dull skies and pouring rains, two washed out pigeons on the roof of my neighbours house, bicycles that pedal rustling through clear puddles. A new form has began and my husband and I are already working for weeks. It's like there was no holiday at all and my French adventure in Médoc was just a dream.

But I was really there, end of May, at No 1 Rue de Loudenne in St.-Yzans-de-Médoc. I only have to put on my computer and open the map "Manger 2017" and the almost 800 photos tumble as visual evidence before my eyes. And that's not the only thing. Since my short time in France I can make a soufflé! Smiling and without sweating my pants off. Courgette soufflé, artichoke soufflé and soufflé of raspberries. There's no stopping me now.

Never did I dare to try, anxious by the ominous stories of dead baked goods and beautiful souffles that collapsed before the eyes because of a rash look in the oven. So not for me - too French and therefore too complicated... 

That was until I saw Mimi smiling and happily chatting while making white asparagus soufflé for 30 people and at the same time looking after the spring vegetable stew as the fresh strawberries where already marinading in a bordeaux wine in a large elegant terrine. It looked so easy and she assured us that it is just that: "Just try, French cooking isn't as complicated as it often looks!" I kept reminding myself that during that three workshop days. 

As we all met in their kitchen Oddur said that he hoped that our days with them would feel like we were visiting good friends, "please feel welcome and at home". And that was exactly how it felt. Even more than that: At Mimi and Oddurs I met the most wonderful people from all over the world, made new friendships, had hilarious conversations and laughed till I cried, ate the best meals and learned a lot about photography along the way. (And to finish on an even more enviable note: the weather was fantastic too and I had the best place to sleep at Corinnes in La Hourqueyre; I'll tell about that in a later post - and about the superb chateau we had a picnic, promised.)

But what I most of all learned there in that beautiful old house in that wee french country village in Médoc is to trust that everything will turn out fine when you cook with good products, prepare them with attention and than sit down and eat together. So just make that soufflé, the brioche (tried and succeeded wonderfully!) and the quail millefeuille. Find a good wine to pair it with and laugh at all the horrorstories about difficult mousses people may have made from far-fetched ingredients in the wrong season. 

What else I took with me? The thought to 'work hard and be nice to people'. And as an other workshopparticipant said: "There are more people in this world that are willing to help you than there are that want to hurt you." Oh, and did I already mention the many wonderful recipes?

 

 

"Cook real food, then sit down with your family and eat it. Simple as that." 

Mimi Thorisson

Frans avontuur

Over een paar dagen ga ik naar Frankrijk. Naar Rue Loudenne 1 in Saint Yzans de Medoc om precies te zijn. Drie dagen lang koken, fotograferen en Franse sfeer opsnuiven.

Afgelopen winter ging ik al met mijn zus naar een retreat van fotografe Marte Marie Forsberg. Een geweldige ervaring die ik iedereen aan kan raden. Het is al inspirerend om mensen als Marie te volgen via internet, maar er echt zijn en met elkaar fotograferen en praten is echt een andere dimensie en voegt zoveel meer toe. Ik heb er oneindig veel geleerd en kwam dubbel geïnspireerd terug.

Theedrinkend in de knusse cottage van Marie op het Engelse platteland kroop het idee om ook een keer naar een workshop van Mimi Thorisson in Bordeaux te gaan stilletjes mijn hoofd in. 'Ooit' dacht ik...want ik weet dat haar workshops zo vollopen in de dagen nadat ze die aankondigt op haar blog Manger.

Maar omdat het toch bleef kriebelen iedere keer als ik iets uit een van haar kookboeken maakte, stuurde ik een e-mailtje met het verzoek om meer informatie. Die kwam er, samen met het aanbod om aan te sluiten bij de eerste fotografie workshop van haar man Oddur eind mei.

En dus zit ik volgende week in la douce France - geurige abrikozen en zoete kersen te eten en knapperige croissants te dopen in gitzwarte, kruidige koffie. Ik heb er uiteraard ontzettend veel zin in. 

Om mijn Franse avontuur te vieren, maakte ik vast deze Franse klassieke aardbeientaartjes naar het recept van Mimi uit 'French country cooking'. Ze smaken precies zoals ik ze me herinner van de Franse zomervakanties wanneer we mijn verjaardag vierde met deze taartjes. Dus, a la votre!

In a view days I will be in France. On Rue Loudenne 1 in Saint Yzans de Medoc to be precise. Three days of cooking, taking photos and just enjoying the French countryside.

Last winter I went on a visual storytelling retreat of Marte Marie Forsberg with my sister and we loved it. Following people like Marie on the internet is inspiring but being there, taking photos together and talking about cooking and photography gives it another dimension. I learned so much from just the two days!

While drinking tea in Marie's wee cottage in the English countryside, the idea crept in my mind to one day try to attend a workshop of Mimi Thorisson in Bordeaux. 'Someday' I thought, because I know how fast her workshops are fully booked. 

But because I kept thinking about the idea, I decided to write an e-mail to Mimi and ask for more information. The information came, along with the announcement that there was one spot left in the photography workshop at the end of May. 

Of course I didn't have to think long about my answer - and now I will be in la douce France next week. Eating abricots and sweet cherries and dipping my croissants in small cups of black coffee. 

To celebrate this French adventure I baked these classic French strawberrytarts. The recipe is by Mimi of course and can be found in her book 'French country cooking'. They taste exactly like I remember from the French summerholidays when we used to eat them when celebrating my birthday in August. So, a la votre!

Hollandse appeltjes met speculoos uit de oven

We hadden een prachtige kerstboom dit jaar - hij reikte tot aan het plafond en hij had zoveel takken vol diep groene naalden dat we de stam bijna niet konden zien. Maar na de feestdagen begonnen de takken te hangen en hoorden we steeds vaker geritsel van vallende naaldjes. De kerstversiering werd te zwaar en het was tijd om alles voorzichtig weer in te pakken tot volgend jaar. Een bijzonder moment omdat ik weet dat volgend jaar, als ik alles weer tevoorschijn haal, er een heel jaar voorbij is. Een jaar dat nu nog maar net begonnen is en dat hopelijk net zo mooi en bijzonder wordt als het afgelopen jaar.

Ik ben nog bezig om de plannen voor dit blog en de doelen voor mijn fotografie voor 2017 verder uit te werken. Maar daarop vooruitlopend hoopte ik hier nu wel al een recept van de perfecte griesmeelpudding te delen. Het was het lievelingstoetje van mijn vader (naast de rijst met krenten van zijn moeder) en hij maakte het graag. Ik herinner me de heerlijke geuren in de keuken als hij 's middags de melk en vanille in het pannetje opwarmde. En terwijl hij de oude puddingvormen vulde met de zoetgeurende korrelige pap waren mijn zus en ik al bezig met wie welke pudding kreeg 's avonds. Favoriet waren het lammetje en het kuikentje, maar er zat ook een prachtige vlinder tussen. Overgoten met zelfgemaakte dieprode bessensap was het ons favoriete wintertoetje.

Maar ondanks de heerlijke geur die ook mijn kinderen naar de keuken deed komen, is het resultaat tot nu toe niet zoals ik het me van vroeger herinner. De magie die mijn vader op kon roepen met de juiste combinatie van griesmeel, melk en vanille is er nog niet, maar ik ben er bijna. Nog even geduld dus.

Omdat ik, in tegenstelling tot veel mensen in januari, toch graag een toetje eet - zeker nu het buiten kouder is en de glinsterende kerstboom verdwenen -  ging ik op zoek naar iets eenvoudigs maar hartverwarmends. Ik vond het in het nieuwe boek van Mimi Thorisson: een eenvoudig maar veelbelovend recept van appeltjes uit de oven met speculoos.

En dus kocht ik een zak vol blozende Hollandse Elstar appeltjes en speculooskoekjes en ging aan de slag. Terwijl ik bezig was, vulde mijn stadskeukentje zich snel met zoete geuren en niet snel daarna stonden mijn kinderen verwachtingsvol door het raampje van de oven te kijken terwijl ze ondertussen de appeltjes vast verdeelden. Nieuwe herinneringen en een nu al klassiek recept hier in huis.

 Appeltjes uit de oven met speculoos

Nodig voor 6 appeltjes

6 Elstars

12 klontjes boter

6 speculooskoekjes

6 eetlepels suiker

Verwarm de oven voor op 200 C.

Snij de bovenkant van de appels en verwijder het klokhuis (laat wel een bodempje zitten omdat anders de vulling uit de appels loopt tijdens het bakken). Leg de appels in een ovenschaal en vul ze per stuk met een klontje boter, een verkruimelt koekje, nog een klontje boter en een schepje suiker. Zet het bovenkantje weer op de appels en schuif in de oven. 

Na ongeveer 25 minuten zijn ze bruin en heerlijk zacht. Warm serveren - met een lik crème fraîche als je niet op dieet bent en een glaasje calvados voor de 18+ eters!

 

Gelato alla fragola di mamma

Onlangs maakte ik, geïnspireerd door het heerlijke boek De ijsmakers van Ernest van der Kwast en volgens het briljant simpele recept van Mimi Thorisson, voor het eerst zelf aardbeienroomijs.
Het recept is absoluut niet geschikt voor mensen die nog even snel wat overtollige kilo's kwijt willen voor de zomer - volle room, suiker en gecondenseerde melk in overvloed - dus om op voorhand vast wat calorieën te verbranden, heb ik een rondje Rotterdam gefietst op zoek naar de beste, meest rijpe aardbeien. 'Only the best' als we toch bezig zijn.

Met een doos geurende, knalrode zomerkoninkjes en twee bekers volle, biologische room in mijn rugzak weer naar huis gefietst waar ik mijn hardloopschoenen ook maar gelijk heb klaargezet. Je moet er wat voor over hebben.

Maar jongens, die smaak!!! Het was een flashback naar het Piazza Navona begin jaren negentig (de obligate Romereis als vijfdeklasser van een binnenkort "koninklijk", Haags gymnasium) en het begin van een missie: zelf roomijs maken in alle smaken van de regenboog. De eerste verzoeknummers zijn al ingediend ("Pindakaas-ijs, mam!" Ehhh..) en de bootcampsessies "Kill-your-calories" zijn geboekt.
Mensen op dieet: klik weg, want hieronder volgt het recept.

Aardbeienroomijs of Gelato alla fragola di mamma

Nodig voor een stevige bak vol hemels roomijs

350 ml gecondenseerde melk

240 ml volle room

400 gr rijpe aardbeien (hier absoluut niet op bezuinigen - it's all about the strawberries in dit ijs tenslotte!)

50 gr gezeefde poedersuiker

Ontdoe de aardbeien van de kroontjes en gooi ze in de foodprocessor. Een paar keer stevig laten draaien tot er een heerlijk geurende, rode moes overblijft. Klop de room met een mixer tot deze licht en luchtig is. Met de hand is trouwens ook een goed idee...als je er ondertussen ook wat squads bij maakt, scheelt dat weer een zweterig rondje in de plaatselijke sportschool! Voeg vervolgens voorzichtig (spetter alert!) de aardbeienmoes en de gecondenseerde melk toe. Zeef de poedersuiker boven de kom en roer alles goed door elkaar.

Als het goed is, ruikt je keuken nu naar suikerspin. Doe het mengsel nu over in een glazen kom met deksel. Weersta de neiging om vast even te proeven anders haalt het ijs de minstens 6 a 8 uur dat het in de vriezer moet niet. 

En dan nog even dit. De ijshoorntjes kocht ik gewoon bij de Albert Heijn. Maar hoe leuk en vooral lekker zou het zijn om die ook zelf te bakken? Ga ik nog over nadenken. De madeliefjes die ik gebruikte voor de foto's zijn uiteraard niet te eten - al is het alleen al omdat je niet weet wat er allemaal overheen gegaan is op zo'n speelveldje.  

Tomorrow we can eat broccoli, but today is for eating Gelato!

Franse stoofpeertjes

In de vorige post had ik het al over de peertjes die bijna heksensoep waren geworden. Gelukkig heb ik ze op tijd van dit troosteloze einde kunnen redden want wat werden ze mooi toen ik ze uiteindelijk stoofden. En heerlijk bovendien! 

Normaal zou ik nooit denken aan iets als 'peertjes stoven' (is dat niet heel ingewikkeld, met melige, laffe peren als resultaat?) maar ik kreeg een zak vol schattige exemplaren cadeau en alsof het lot er mee speelde, ontving ik niet veel later via de post het kookboek van Mimi Thorisson, "A kitchen in France" (een absolute kerstcadeautip voor mensen die van lekker koken, Frankrijk en mooie fotografie houden!).
Het staat vol heerlijke Franse recepten, mooie verhalen en werkelijk schitterende foto's (gemaakt door haar echtgenoot Oddur Thorisson). Naast dat ik gelijk zin kreeg om naar een Frans château te verhuizen met de familie en er daar ook nog maar een roedel katten bij te nemen (hoewel zij 20 honden hebben, maar daar begin ik natuurlijk niet aan), kreeg ik ook enorme zin om te koken. En dan niet een ordinair roerei met wat kruiden, maar voor mijn doen best ingewikkelde, Franse dingen. 

Helaas viel dit nieuwe kookelan exact samen met een oven die er mee op hield. Naast wat afgebroken knopjes, een kapot handvat (lang leven duct tape!) en een ingebouwde wekker die het precies een week heeft gedaan, werd hij nu ook niet meer warm. Jammer dat ik daar pas achter kwam toen de ovenpatat al anderhalf uur bleek lag te sudderen en mijn kinderen om half zeven groen van de honger aan de inhoud van de fruitschaal begonnen. De grote grill er maar overheen gegooid en gelijk de "witgoedman" gebeld.  

Inmiddels zijn we een nieuw verwarmingsonderdeel, een bak met geld en een woelig levensverhaal van de witgoedman verder maar hij doet het weer als een zonnetje. En nu ben ik niet meer te stuiten.
De stoofpeertjes van Mimi ( Pears à la Médocaine - er gaat een hele fles rode wijn in!) waren het eerste dat ik maakte en het was het wachten meer dan waard! Ik serveerde het met de roomkaastopping van de wortelmuffins van Sophie Dahl waar ik eerder al over schreef. Hieronder het door mij vertaalde recept, inclusief dat van de Engelse creme. De credits gaan uiteraard geheel naar Mimi en Sophie.

Pears à la Médocaine

Nodig

6 à 8 stoofperen

ongeveer 750 ml droge, rode wijn

350 gr suiker

1/2 vanillestokje (zaadjes er uit geschraapt, maar bewaar ook het stokje!)

1 kaneelstokje

2 laurierblaadjes

2 steranijsjes

Gooi alles (behalve de peertjes) bij elkaar in een pan met een dikke bodem, roer totdat de suiker is opgelost en breng aan de kook. Zet de peertjes er voorzichtig bij, doe de deksel op de pan en laat ze ongeveer 30 minuten zachtjes sudderen. 

Laat de peertjes goed afkoelen en zet ze dan, in de siroop, minimaal 24 uur in de koelkast.  

Heerlijk in combinatie met:

Roomkaasmengsel van Sophie Dahl

Nodig

250 gr roomkaas (ik gebruikte mascarpone)

60 gr poedersuiker

andere helft van het vanillestokje (maar dit keer alleen de zaadjes)

geraspte schil en sap van 1 citroen

Klop de roomkaas met de poedersuiker en de vanillezaadjes door elkaar. Voeg dan de geraspte schil en beetje bij beetje het sap van de citroen toe. Proef tussendoor of het niet te zuur wordt. 

Bon appétit en enjoy!

De foto's van mijn meiden maakte ik trouwens afgelopen zondag gewoon hier in Rotterdam en bleken prachtig te combineren met de peertjes! Een Frans-Engelse post met een Hollands tintje dus.