Frida Kahlo cake

Al tijden wilde ik eens proberen om de befaamde notencake van het theehuisje op 'Landgoed De Horsten' na te bakken (iets met sinaasappel, nootjes en chocolade) maar het kwam er steeds niet van: te druk, weegschaal kapot, kindje ziek of een weekje naar de sneeuw. Maar vandaag viel ineens alles op z'n plaats en was er tijd. En in de foodphotographyflow zat ik al door een leuke opdracht voor een charmant pizzarestaurantje hier in Rotterdam.

Maar "cake, is een cake, is een cake, is een cake" zou Gertrude Stein zeggen. Zo'n vierkante, gele plak is heerlijk...maar niet zo fotogeniek. Zo probeerde ik eerder dit jaar al een lemon drizzle cake op de gevoelige plaat vast te leggen wat resulteerde in een jammerlijk portret van iets dat nog het meest leek op een Wiener Schnitzel. 

Maar de voornaamste cake bestanddelen voor vandaag, bloedsinaasappels en chocolade in combinatie met Internationale Vrouwendag, leverden al snel ' Frida Kahlo' als inspiratiebron op. En sorry, dan niet haar bloederig symbolische schilderijen of donkere doorlopende wenkbrauwen - so far for het engagement - maar meer het romantische beeld dat inmiddels breed van haar verspreid is: exotisch, kleurrijk en met veel bloemen. Precies waar ik zin in had na dat zonnige dagje van gisteren.

Maandag betekent een dagje alleen in huis en dus kon ik de woonkamer ongegeneerd ombouwen tot fotostudio. Iets wat ik afgelopen zaterdag noodgedwongen ook had gedaan voor de pizza-opdracht maar met vier kinderen om je heen (van wie er twee op je foodprops azen:"Mam, mag ik zo'n tomaatje? Dat is mijn lievelingskaas, mag ik die?? en de andere twee er gewoon steeds langs willen: "Maham...dit is toch niet handig?!") is dat geen feest. En dan heb ik het nog niet eens over Edgar die z'n snorharen in mijn gestylde pizzapunten stak en "meneer-de-echtgenoot" die de 'day after' nietsvermoedend z'n boterham met chocopasta van het geleende, robuust houten pizzaplankje zat te eten. Tijd voor een eigen studio, lijkt me!

Maar goed, voordat ik vandaag kon fotograferen, moest er eerst gebakken worden. Ik gebruikte - in het kader van 'grote stappen, snel resultaat' - een pak 'fijne cake' van Koopmans waar ik naar smaak rasp en een scheutje sap van 1 bloedsinaasappel, gehakte walnoten en stukjes extra pure chocolade van Lindt toevoegde. Het glazuur maakte ik door 320 gram poedersuiker te mengen met het sap van 1 bloedsinaasappel.

Helaas had ik me verkeken op de afkoeltijd dus tegen de tijd dat ik echt aan de slag kon met mijn camera was het toch ineens alweer tijd om de kinderen uit school te halen. Maar die smaak jongens...bijna zo lekker als 'the real thing' in Wassenaar!

Carnaval met een harde "G"

Als je kinderen hebt, wordt je ineens geacht mee te doen aan allerlei feesten waar je van nature niet zo veel mee hebt zoals Sint-Maarten (snoepverzamelfestijn), Halloween (nog groter snoepverzamelfestijn), Sinterklaas (hoeft geen toelichting, lijkt me) en Carnaval (flauwe woordgrappen op hoempapamuziek). Kon ik vroeger alle "paarden in de gang" en "bloemetjesgordijnen" nog ongegeneerd aan me voorbij laten gaan, tegenwoordig is er geen ontkomen meer aan.
Al weken vantevoren gooien mijn kinderen op de meest onverwachte momenten in de groep 'als wat ze met Carnaval' willen gaan: als zeepaardje, pantoffeldier of krop sla. Ga er dan maar eens aan staan om boven de rivieren dergelijke pakken te vinden. En omdat ik een ritje naar een van de carnavalsprovincies net iets te ver vind gaan voor een middagje (onderbroeken)lol, heb ik vorig jaar dus maar zelf wat in elkaar gefrutseld.
Toen sloeg ineens het virus uit onverwachte hoek toe! Eigenlijk best grappig om een origineel pak te bedenken en te maken, Wim Kerstens en de Viltjes zachtjes hossend op de achtergrond. Vorig jaar dus een slak en twee zakken Haribo tweelingenmix gemaakt. Maar dit jaar werd de lat hoger gelegd: "Mama, we willen als pindakaas" en "Als de broers als pindakaas gaan, mag ik dan als extra pure hagelslag?". Twee avonden creatief met karton en toen was het af.

Maar omdat ik de smaak toen pas echt te pakken had, heb ik ook nog maar wat carnavalskoekjes erbij bedacht. Iets met sprinkles en Snickers: twee kinderfavorieten.

Ik moet eerlijk bekennen dat de energie om alles 'from scratch' te maken er niet meer was na al dat koortsige geplak en geknip. Dus heb ik een pak Koopmans koekjesmix, een zak Snickers en een doos roomboterspritsen gekocht - en de Nederlandse Vogue met Doutzen op de cover (om na gedane zaken rustig wat bij te komen). Helaas een nogal dodelijke combinatie bleek al na een eerste achteloze blik in het tijdschrift: een foto van Doutzen backstage bij een modeshow, slechts gekleed in een zwarte panty, super sexy! In tegenstelling tot ikzelf met alleen een panty aan...zeker na een doos roombotersprits.
En dus heb ik het bij alleen bakken en versieren gehouden deze keer. Want hoewel het af en toe nog vriest op het moment, over niet al te lange tijd moet je ineens weer in een flodderig zomerjurkje of nog erger, in bikini.

 
Ze zien er op de foto dus leuk uit, maar ik heb geen idee of ze ook echt lekker waren. Feit is dat de koekjes van Koopmans keihard uit de oven kwamen en de sprinkles van ze lang zal ze leven niet aan het deeg bleven plakken (ondanks de veelbelovend instructie op het pak: "rol het deeg nu door de sprinkles tot de hele rol bedekt is", u-huh...). En ik heb mij door meneer-de-echtgenoot laten vertellen dat de combinatie gesmolten Snicker-sprits op z'n minst verrassend was.

Mijn kinderen hebben echter met volle teugen genoten van de koekjes ("lekker gekookt, mam"). En vanochtend kwamen ze om half zeven in polonaise onze slaapkamer in met Arie Ribbens op volle sterkte op de iPad. De stemming zat er dus al goed in. En met resultaat: ze hebben de eerste prijs voor de origineelste pakken dit jaar! Wij vieren feest....   

Op zoek naar een sprankje voorjaar

Ineens is het dan toch echt winter geworden. Met waterkoude ochtenden, onverwachte hagelbuien, spekgladde tegels en ijskristallen op de ramen. Mooi als je niet naar buiten hoeft en achter glas een verfijnd kopje thee kan drinken met Lana del Rey's Summertime Sadness zachtjes aan.
Maar dat zit er vaak niet in: kinderen moeten naar school en geld moet verdiend. Dus trek ik iedere dag een andere combinatie van mijn meest warme kleren aan met daaroverheen mijn afgedragen, maar o zo comfortabele winterjas en tot slot zwarte, nep leren handschoenen in een totaal andere stijl. Maar who cares...ik moet op de fiets naar de metro en winterhanden zijn al helemaal niet hip.

Om mezelf moed in te spreken, roeptoeter ik in mijn hoofd dat het al bijna maart is. Maart! De maand waarin soms al een dagje de deuren open kunnen en je rond 3 uur met een glas rose in je hand in de zon kan denken dat het echt al bijna zomer is.
Ondertussen speur ik de natuur af op zoek naar de eerste tekenen van het voorjaar. Hier en daar wat dappere toefjes sneeuwklokjes en een enkel puntje krokus. Meer is het nog niet.
Tot ik vanochtend - na zo'n onverwachte ijsregen met vlijmscherpe hagelsteentjes - ineens een bloeiende Japanse kers tegenkwam. Voorjaar! Ik werd er helemaal vrolijk van maar kreeg thuis van mijn zoons een pre-puberaal "Fijn mam, bak een taart en vier het" naar mijn hoofd. En dat is precies wat ik gedaan heb. 

Blozende appeltjestaart met brie

Nodig voor twee kleine lunch-taartjes
240g bloem
1/2 theelepeltje zout
125g koude ongezouten roomboter in blokjes
1 eitje
3 eetlepels ijskoud water

1 puntje brie 
2 Hollandse, rode appeltjes (bijvoorbeeld Elstar)
1 eetlepel bruine suiker
een handje pecannoten
3 takjes verse tijm
granaatappelpitjes 
peper en zout

Voeg in een grote kom de bloem en het zout samen. Gooi de boter erbij en wrijf dit met je vingers net zolang door de bloem totdat je een kruimelig mengsel hebt. Maak hier een kuiltje in en voeg ei en water toe. Nu goed kneden totdat het een mooi compact deeg wordt. In plasticfolie gewikkeld in de koelkast (of buiten, maak gebruik van die winter!) minstens een uurtje koud laten worden.

Verwarm de oven voor op 200 graden en zoek vast naar de blindbakbonen of die zak met rode, droge linzen die je vorige zomer in een vlaag van "ik ga vanaf nu gezond eten en heel dun worden-koorts" hebt gekocht. Als het deeg lekker koud is, neem je het uit de koelkast, verdeel je het in twee stukken en rol je het mooi dun uit op een ingebloemde tafel. Niet te dik en niet te dun.
Plaats het deeg voorzichtig over de ondertussen ingevette bakvormen en prik wat gaatjes in de deegbodem met een vork (eventuele overtollige randjes deeg afsnijden of decoratief opfrommelen). Leg hierover een stukje bakpapier en daarover de bonen of linzen. Zet de vormpjes vervolgens 15 minuten in de oven totdat de randjes bruin beginnen te worden. Haal dan de bonen en het papier eraf en zet de taartjes nog 5 minuten terug.

En dan nog een keer die oven open: haal de taartjes er uit en beleg ze met de brie, de bruine suiker, de pecannootjes, wat vers gemalen peper en zout en tot slot de plakjes appel (had ik al verteld dat je daar het klokhuis uit moet halen en ze vervolgens in plakjes moet snijden? Nee? Bij deze dan. Maar niet schillen, anders blozen de appeltjes niet meer!).
Ik heb geprobeerd ze dakpansgewijs neer te leggen maar helaas zaten ook hier tussen droom en daad wetten en praktische bezwaren. Gelukkig kan je na het afbakken (nog tien minuutjes in de oven terugzetten, opletten dat de taartjes niet te bruin worden) een en ander camoufleren met de blaadjes tijm en granaatappelpitjes.

Warm zijn ze het lekkerst!!

Komt een beestje aan gelopen...

Dit had een eloquent stukje tekst moeten worden over winterse citroencake als metafoor voor de toestand in de wereld en die van mij in het bijzonder. In plaats daarvan deze treurzang op microscopisch kleine beestjes.

Dat komt door een recente invasie van griep- en verkoudheidsvirussen hier in huis. Snotterend en snuivend trekken wij ons door de dag ondertussen zakdoeken vol snuitend in alle kleuren groen die er te vinden zijn in een verfkleurenwand van de gemiddelde bouwmarkt (van "Noordzeealgengroen", via "frisse boswandeling" naar "vintage Rouquefort"). Enig pluspunt in deze duistere dagen was een grappig gesprek dat ik 's ochtends in het grote bed had met oudste dochter (gezusterlijk naast elkaar op een kussen - voordat ik wist wat ik nu weet, maar daarover straks meer).

Oudste dochter: "Mama, hoe komt het dat je neus dicht zit als je verkouden bent?"
Ik: "Dat komt omdat de kliertjes in je neus dan opzetten en dan voelt het vol in je neus".
Oudste dochter: "Maar waarom zitten die kliertjes dan in je neus?"
Ik: "Die zitten in je neus om bacteriën en virussen die naar binnen willen tegen te houden. Die mogen namelijk niet verder dan je neus want dan word je nog zieker."
Oudste dochter: "Maar weten die kliertjes dan het verschil tussen snot en virussen?"
Ik: "Ja, dat hebben ze geleerd. Maar soms komt er wel een een virus langs de kliertjes en dan word je toch nog ziek."
Oudste dochter: "Maar hoe kan dat dan?"
Ik: "Weet ik eigenlijk ook niet zo goed, misschien omdat het virus dan verkleed was als snot?"
Oudste dochter: "O ja, hahaha!"  - stilte - "Maar hoe komt hij dan aan zo'n verkleedpak?"

Je begrijpt, ze zijn op school al bezig met Carnaval. Ik daarentegen heb sinds twee dagen heel andere zaken die me bezighouden: hoofdluis.
Maandagavond half acht en ik zie oudste dochter voor de zoveelste keer aan haar hoofd kriebelen. Met het idee dat het waarschijnlijk wel zal gaan om wat droge winterhuid kijk ik met een half oog ongeïnteresseerd door haar dikke haar en sta bijna gelijk oog in oog met een roedel piepkleine kriebelmonsters. Sindsdien kijk ik minstens één keer per dag gewapend met zo’n enge martelkam en een bus luizenverdovende lotion door alle haarbossen in huis.

 

Gelukkig zijn we volgens mij fysiek aan de winnende hand maar het psychische herstel zal vermoedelijk langer duren…
En niet alleen omdat we het bizar griezelige ongedierte weer eens in de ogen hebben gekeken, maar bij mijn zoons vooral ook omdat er even sprake van was dat hun favoriete knuffelberen (met de welluidende namen Klaas en Biceps) een week in een vuilniszak zouden moeten doorbrengen.
Een alternatief was een beren logeerweek in de schuur. Hoewel ik vermoed dat ze daar waarschijnlijk gehavender uit tevoorschijn zouden komen aangezien dat in deze koude winterdagen het privédomein is van een kolonie bosmuisjes. En een gangenstelsel met knusse kraamkamer in het berenbinnenste overleven de tere kinderzieltjes van mijn zoons niet, ben ik bang.
Gelukkig is het gevaar vooralsnog geweken nu blijkt dat ze zelf geen hoofdluis hebben. Maar zodra ik over hoofdluiscontroles begin, kijken ze me niettemin wantrouwend aan.  

Glow-in-the-dark-momenten 2014

Het wemelt traditioneel van de jaaroverzichten in deze periode. Leuk, maar niet voor mij weggelegd omdat ik meestal simpelweg de tijd niet heb om het jaar te overdenken, laat staan om er een visueel aantrekkelijk overzicht van te maken. Voornamelijk omdat ik traditiegetrouw lig bij te komen van het kerstgedruis onder een tegen deze tijd hevig uitvallende kerstboom. 

Maar alles is anders dit jaar. Ik doe het rustiger aan (of dat probeer ik althans) en heb leuker werk waardoor ik meer energie overhoud voor de dingen die ik echt belangrijk vind (familie, tijd voor mezelf, mijn fotografie en dit blog). Zelfs Edgar, onze rode huiskater, lijkt tot rust te zijn gekomen. En de kerstboom (die ik voor een godsvermogen heb aangeschaft met jongste zoon) heeft ook nog geen naald laten vallen. Het is een bijzonder jaar.

Daarom...en aangezien het nu kerstvakantie is en mijn kinderen al twee dagen aan het logeren zijn, heb ik ineens wel de tijd om terug te denken aan alle momenten die er uitsprongen dit jaar: de kalme wintervakantie, de rustige wandelingen met mijn moeder, de eerste Koningsdag waarvoor ik medailles maakte voor de orde van de oranje sinaasappel, het dagje Efteling met de hele familie (inclusief opa en oma's), het waterballonnengevecht, het inspirerende reisje naar Edinburgh, mijn afstuderen aan de Fotovakschool met een "uitstekend", de warme zomervakantie, de warme herfst, mijn eerste en succesvolle poging om stoofpeertjes te maken en de kerstfotoshoots. 

Het zijn de momenten waar ik blij van word en die 's nachts opgloeien in het donker als ik in bed lig en niet kan slapen: de "glow-in-the-dark-momenten" van 2014.

 

Stille nacht

Kerstkaart 2014

Was november stressvol, december is hier altijd nog drie keer erger met zijn kerstetentjes, kerstvieringen, kerst-inns, kerstversieringen thuis en kerstontbijten. Die kerstontbijten: met vier kinderen die op een onchristelijk tijdstip met kersterig voedsel op school dienen te verschijnen, ben je al snel een nachtelijk cateringbedrijf waarbij vergeleken de sfeer in de keuken van tv kok Gordon Ramsey aanvoelt als een zoete Disneyfilm. Maar ook het maken van de kerstkaart kan "behoorlijk uit de klauw escaleren".

Om met net iets meer voor de dag te komen dan "lachende kindjes voor de kerstboom", ben ik dit jaar wellicht iets doorgeschoten. Ik heb avonden sterren en bolletjes zitten knippen, goedkope Action-veren aan visdraad geregen en andere attributen verzameld. Niet alleen omdat ik onze eigen kerstfoto wilde maken, maar ook omdat ik andere families had uitgenodigd om op de foto te komen in de eerste "pop-up fotostudio" in onze huiskamer.
Resultaat was dat we van vrijdagmiddag tot zondagavond tussen een verzameling opgestapelde meubels hebben gebivakkeerd (overigens wel mooi uitgelicht door de gehuurde studiolampen), pizza's uit dozen etend en onderwijl vragen beantwoordend als "Mama, hoe heten die besjes ook al weer die op de wc liggen?". Je moet het ergens kwijt - bovendien is dat de enige plek in huis waar een constante gevoelstemperatuur heerst van -5. Blijven ze mooi vers!

Door alle voorbereidingen is alles wel vlekkeloos verlopen. Nou ja, bijna dan...het enige gezinslid met schoenen aan staat achteraan.
Binnenkort in uw brievenbus dus een fijne kerstkaart met een heleboel kerstsokken er op! The devil is in the details! Gelukkig heb ik een jaar lang de tijd om de volgende kerstkaart uit te denken.