Franse stoofpeertjes

In de vorige post had ik het al over de peertjes die bijna heksensoep waren geworden. Gelukkig heb ik ze op tijd van dit troosteloze einde kunnen redden want wat werden ze mooi toen ik ze uiteindelijk stoofden. En heerlijk bovendien! 

Normaal zou ik nooit denken aan iets als 'peertjes stoven' (is dat niet heel ingewikkeld, met melige, laffe peren als resultaat?) maar ik kreeg een zak vol schattige exemplaren cadeau en alsof het lot er mee speelde, ontving ik niet veel later via de post het kookboek van Mimi Thorisson, "A kitchen in France" (een absolute kerstcadeautip voor mensen die van lekker koken, Frankrijk en mooie fotografie houden!).
Het staat vol heerlijke Franse recepten, mooie verhalen en werkelijk schitterende foto's (gemaakt door haar echtgenoot Oddur Thorisson). Naast dat ik gelijk zin kreeg om naar een Frans château te verhuizen met de familie en er daar ook nog maar een roedel katten bij te nemen (hoewel zij 20 honden hebben, maar daar begin ik natuurlijk niet aan), kreeg ik ook enorme zin om te koken. En dan niet een ordinair roerei met wat kruiden, maar voor mijn doen best ingewikkelde, Franse dingen. 

Helaas viel dit nieuwe kookelan exact samen met een oven die er mee op hield. Naast wat afgebroken knopjes, een kapot handvat (lang leven duct tape!) en een ingebouwde wekker die het precies een week heeft gedaan, werd hij nu ook niet meer warm. Jammer dat ik daar pas achter kwam toen de ovenpatat al anderhalf uur bleek lag te sudderen en mijn kinderen om half zeven groen van de honger aan de inhoud van de fruitschaal begonnen. De grote grill er maar overheen gegooid en gelijk de "witgoedman" gebeld.  

Inmiddels zijn we een nieuw verwarmingsonderdeel, een bak met geld en een woelig levensverhaal van de witgoedman verder maar hij doet het weer als een zonnetje. En nu ben ik niet meer te stuiten.
De stoofpeertjes van Mimi ( Pears à la Médocaine - er gaat een hele fles rode wijn in!) waren het eerste dat ik maakte en het was het wachten meer dan waard! Ik serveerde het met de roomkaastopping van de wortelmuffins van Sophie Dahl waar ik eerder al over schreef. Hieronder het door mij vertaalde recept, inclusief dat van de Engelse creme. De credits gaan uiteraard geheel naar Mimi en Sophie.

Pears à la Médocaine

Nodig

6 à 8 stoofperen

ongeveer 750 ml droge, rode wijn

350 gr suiker

1/2 vanillestokje (zaadjes er uit geschraapt, maar bewaar ook het stokje!)

1 kaneelstokje

2 laurierblaadjes

2 steranijsjes

Gooi alles (behalve de peertjes) bij elkaar in een pan met een dikke bodem, roer totdat de suiker is opgelost en breng aan de kook. Zet de peertjes er voorzichtig bij, doe de deksel op de pan en laat ze ongeveer 30 minuten zachtjes sudderen. 

Laat de peertjes goed afkoelen en zet ze dan, in de siroop, minimaal 24 uur in de koelkast.  

Heerlijk in combinatie met:

Roomkaasmengsel van Sophie Dahl

Nodig

250 gr roomkaas (ik gebruikte mascarpone)

60 gr poedersuiker

andere helft van het vanillestokje (maar dit keer alleen de zaadjes)

geraspte schil en sap van 1 citroen

Klop de roomkaas met de poedersuiker en de vanillezaadjes door elkaar. Voeg dan de geraspte schil en beetje bij beetje het sap van de citroen toe. Proef tussendoor of het niet te zuur wordt. 

Bon appétit en enjoy!

De foto's van mijn meiden maakte ik trouwens afgelopen zondag gewoon hier in Rotterdam en bleken prachtig te combineren met de peertjes! Een Frans-Engelse post met een Hollands tintje dus.

Spinnencake en heksensoep

Halloween is hier thuis inmiddels uitgegroeid tot een gigantisch verkleed- en snoepfestijn. Hoewel dat eerste vooral een noodzakelijk kwaad is om zoveel mogelijk snoep binnen te halen en het helaas dus vooral uitloopt op het laatste. "Nee mama, dat zakje is veel te klein...dat moet echt groter", kreeg ik te horen toen ik ze een diepvrieszakje (nota bene extra groot!!) wilde meegeven op hun tocht. Uiteindelijk zijn ze vertrokken met ieder een stevig formaat Albert Heijn tas. Die ze aan het einde van de avond bulkend vol weer binnen sleepten. 

Ik heb zelf een wat romantischer beeld bij het hele gebeuren. Bij Halloween denk ik aan kunstig uitgeholde pompoenen met flikkerende kaarsjes er in, zelfgefreubelde spinnencake en heerlijke, dampende heksensoep (bijvoorbeeld van pompoen, kastanje of knoflook). 

Helaas heeft heksensoep in ons huis inmiddels een heel andere connotatie. Twee winters geleden heeft 'meneer-de-echtgenoot' eens weken rondgereden in een auto waarin een wolk niet te traceren mestlucht hing. Ik denk dat het begin maart was dat er, na een grondige inspectie door hem, een zak met spruiten uit de achterbak tevoorschijn kwam. "An, weet jij wat dit is?" 

Het bleek een nog na dampend rekwisiet van een modeshoot van begin januari. Van de knapperige spruitjes had ik een leuke winterketting geregen die het op de foto heel leuk deed maar die, achter in de auto met de verwarming op "kernsplitstemperatuur", iets minder goed tot zijn recht kwam.  

Een paar weken terug, tijdens een ritje naar de plaatselijke dierentuin, had 'meneer-de-echtgenoot' een déja-vu. Of liever gezegd een déja-senti: een behoorlijke mauvaise odeur vulde de auto. En inderdaad, halverwege de rit hield jongste dochter triomfantelijk een zak met stinkende prut omhoog. Wat eens heerlijke sappige tomaten van oma's moestuin waren, was nu een klotsende bruine heksensoep in een plastic zak geworden. Zelfs met alle ramen open en een extra dot gas lukte het niet om de lucht weg te krijgen.

Ik heb mijn leermomentjes inmiddels dus wel gehad. Toch duurde het laatst nog een dag of drie voordat ik dacht aan de zak met schattige stoofpeertjes die ik van An had gekregen tijdens een verjaardag in Breda (waar ik met de auto heen was gegaan!). 

Inmiddels zijn die gelukkig succesvol verwerkt tot een heerlijk nagerecht, met dank aan een geweldig recept van Mimi Thorisson. Maar daarover in een later blogje meer!

Fijn herfstweekend!

Wat zijn jullie plannen voor het weekend? Ik heb me laten vertellen dat het een mooi herfstweekend wordt. Wij hebben een feestje (met als thema "Koningsblauw" - dat wordt nog een uitdaging, ben ik bang) en gaan eten bij familie. Hier nog wat fijne tips en links...

- Met mijn dochters ging ik in de vakantie naar deze kinderboekwinkel en daarna naar deze kleine, gratis tentoonstelling. Komende maandag, 27 oktober, is er in de centrale bibliotheek van Rotterdam bovendien een lezing en meet&greet met deze illustratrice!

- Mocht het toch nog met bakken uit de hemel komen, dan is dit het boek om uit de kast te trekken!

- Volgende week vrijdag is het Halloween. Als ik nog ergens tijd heb dit weekend, ga ik deze zeker proberen te maken.

Fijn weekend!

Hallo herfst!

Door al dat mooie weer van de afgelopen weken was ik vergeten dat het toch al midden oktober is. Lekker met de tuindeuren open een kopje koffie drinken en zonder jas aan de deur uit. Sterker nog, ik heb een paar weken geleden met oudste dochter in een zomerjurkje kastanjes staan rapen in het plaatselijke park. En nog ging er geen belletje rinkelen - kastanjes in de zomer...wake up! 

Gisteren werd ik eindelijk met mijn neus op de feiten gedrukt toen ik (met jas aan) door een klamme regenwolk door Utrecht liep. Gelukkig wel op weg naar wat leuks.

Vlak bij de Dom heb ik samen met An van Tarte taart An bijgepraat en plannen gemaakt onder het genot van gigantische punten taart, dampende koppen thee en, om deze zoete ochtend in stijl af te maken, knapperige Jitterbuggs. Met mijn hoofd vol plannen en in mijn achterhoofd dat Zweedse zandkoekje met Meringue ben ik weer in de trein gestapt. Had ik dat koekje niet ergens eerder langs zien komen?

Aha! In The Kinfolk Table, hét kookboek van hipsters around the world; gekocht voor de mooie fotografie (hmm, dit klinkt wel heel erg als "ik koop de Playboy voor de journalistieke artikelen". Maar serieus, kijk maar eens hier). Hier wordt het echter als Deense specialiteit aangeprezen en bovendien voorzien van een laagje jam.
Omdat ik bij vallende blaadjes, suizende boomtoppen en natte straten met donkere wolken erboven altijd zin krijg om iets te bakken, ben ik aan de slag gegaan. In plaats van frambozen gebruikte ik bramen en bramenjam - het is tenslotte herfst!

Meringue-bramen koekjes volgens het Kinfolk recept 

Nodig
125 gr. zoute roomboter op kamertemperatuur
240 gr. suiker
2 grote eieren, gesplitst en op kamertemperatuur
210 gr. bloem
bramen en bramenjam

Plaats een rooster in het midden van de oven en verwarm deze voor tot 175 graden.
Mix de boter en de helft van de suiker samen met de ei-gelen en bloem tot een compact deeg. Rol uit op een stuk bakpapier en bak in vijf minuten of tot ze knapperig beginnen te worden. Haal de koek uit de oven en breng de oventemperatuur terug tot 150 graden.
Klop nu de eiwitten met de mixer in 1 minuut tot ze beginnen te schuimen en voeg dan geleidelijk de andere helft van de suiker toe. Mix tot het eiwit pieken vormt.
Smeer nu de jam naar smaak over de koek. Daar over heen smeer je voorzichtig het eiwit uit. Bak een uur in de oven of tot de Meringue droog en licht begint te kleuren.
Laat minstens een uur afkoelen, breek in stukken en serveer met verse bramen.

Een groot succes was het. Te meer omdat mijn oven het langzaam begint te begeven en niet heel heet meer wordt. Ideaal dus om Meringue te bakken! 

Ben wel benieuwd hoe dat binnenkort gaat als er hier een door meneer-de-echtgenoot gewonnen thuiskok komt koken. Waarschijnlijk vier gangen gebakken schuim opgediend door de met de kok meegekomen keukenelfjes. We'll see! 

Ceci sont les couleurs de nos vacances

Zomervakantie - trampoline springen en logeren

Dan heb je volgens mij een goede zomervakantie - als het vervelendste tot nu toe is dat je een spiertje overbelast hebt in je been omdat je teveel op de trampoline hebt gesprongen. 

Het overkwam oudste zoon een paar weken geleden. Enig melodrama is hem niet vreemd en dus heeft hij dagen rondgelopen met een moeilijk gezicht en met - zodra hij in het zicht liep - een slepend been. Bij elke huishoudelijke opdracht reageerde hij bovendien met een bejaard "dat kan ik nu niet, want ik heb een slecht been". Gelukkig is mantelzorg nooit ver weg als je tweeling bent; zijn broer heeft dagen zijn sokken voor hem aangedaan.

De dames hadden ondertussen andere zaken aan hun hoofd: een zusterlijke logeerpartij. 

Vanaf dat ze twee zijn slapen ze, wegens ver uiteenlopende karakters en dito meningsverschillen, op aparte kamers. Deze vakantie hadden ze echter ineens besloten dat ze bij elkaar wilden logeren. 

Niet op een doordeweekse dag dachten 'meneer-de-echtgenoot' en ik nog - niet iedereen heeft immers zes weken vrij. Helaas bleek er geen houden aan. 

Iedere avond na het naar bed brengen ("Ik vind jullie de allerliefste papa en mama van de hele wereld en nu ga ik lekker slapen, welterusten") trippelde oudste dochter rustig naar haar zusje om vervolgens met een verontwaardigd "maar hoe weten jullie dan dat ik hier ben?" weer teruggestuurd te worden. 
"Omdat papa's en mama's nou eenmaal alles weten" bleek niet meer afdoende. Uiteindelijk trok ze zelf haar conclusies en zette haar deur op exact dezelfde kier als hij bij het naar bed brengen stond en legde als een professionele voortvluchtige een stapeltje knuffels onder haar deken. En omdat we de allerliefste papa en mama zijn, hebben we haar toen maar laten liggen.

Waterballonnen

"If you never did you should.

These things are fun and fun is good."

------

Dr. Seuss

Waterballonnen: nu overal per kilo te koop met een onhandig plastic opzetstuk voor op de kraan. Die past uiteraard nooit op de kraan thuis waarna het gefrummel om er water in te krijgen begint. 

En als die hobbel uiteindelijk genomen is, volgt het onhandige geglibber om met natte vingers een knoopje te krijgen in het veel te korte uiteinde. Meestal eindigen we allemaal gefrustreerd, chagrijnig, en voortijdig zeiknat van de ballonnen die uit elkaar knallen tijdens het vullen of uit je handen glijden bij het dichtknopen.

Maar wat blijkt op deze snikhete eerste vakantiedag? Gewone ballonnen werken veel beter: passen om elke kraan, er kan meer water in (wel even oppassen met blazen daarna) en zonder knoop kan je ze de lucht in gooien waarna er een sierlijke vlucht van de ballon volgt, inclusief een spetterende waterstaart.