Tumtummetjes

Het enige snoep dat ik echt lekker vind: tumtummetjes. De verschillende fruitsmaken, het dunne suikerlaagje en altijd een paar flinterdunne chocoladeflikjes met spikkels. En dan die kleuren! 

Oud glas met tumtummetjes (nr. 11), 30 juni 2021

Precies wat vandaag nodig had: wat kleur en zoetigheid als tegenwicht tegen al het vochtige grijs dat in de lucht hing.  

Druiven - een zeer korte geschiedenis

Dit is hoe een tros druiven er in ons huis binnen een dag uitziet: als het skelet van een prehistorisch dier of de opengelegde ruggengraat van een reptiel. Hoe vaak ik ook vraag om er een takje af te knippen en geen losse druiven te plukken. Om een volle tros te kunnen gebruiken voor mijn foto's, kan ik deze dus het beste op een geheime plek wegleggen tot gebruik. Als een eekhoorn die zijn wintervoorraad aanlegt. 

Deze heeft het niet gered, maar gelukkig heb ik een nog mooiere wel op tijd verstopt, met kleine ronde paarse druifjes en een kronkelige steel. Hopelijk binnenkort ongeschonden op de foto.

Een afgeplukte tros druiven (nr. 10), 29 juni 2021

When life gives you...uien

Als het leven je citroenen geeft, schijn je er limonade van te moeten maken. Maar voor zover ik weet heeft nog nooit iemand zo'n handig advies gegeven als er een bos uien op je pad komt. Het is de dag na de uitschakeling van het Nederlands elftal, ik was om 7 uur 's ochtends al op zoek naar een geodriehoek die niet in drie stukken ligt en een ondersteuningssysteem dat ik nodig heb voor mijn werk, doet het niet. Een duidelijk geval van uien...of gewoon maandag.

De ui (nr. 9), 28 juni 2021

Bij gebrek aan een passend advies, maakte ik er dan maar een foto van. Dat werkt bij mij altijd. Lekker donker want dan komen die kleuren en texturen zo mooi uit. 

De eerste papavers

Er zijn veel dingen voor het eerst in de tuin deze dagen: de pioenen, de erwtjes, een egeltje en nu ook de papavers. Toen we hier net woonde, was de tuin één ondefinieerbare plantenbrij. Grote groenblijvende heesters die groter groeiden dan je voor mogelijk hield en daartussen allerlei kleine plantjes en struikjes zonder naam of herkenbaar blad of bloem. Veel hebben we er gelijk uit gehaald, maar met sommige struiken lukte dat niet direct. Achterin de tuin voorbij het terras met grindtegels hielden we een kale vlakte met twee grote stronken en heel veel onkruid over. En daartussen, middenin de eerste zomer, een prachtige papaver. 

De eerste papavers (nr. 8), 25 juni 2021

Ik was daar zo blij mee dat ik de zaadbollen die aan het einde van de zomer verschenen daar waar ik kale aarde zag kwistig heb leeg gestrooid. Nu hebben we overal papavers, en dit zijn eerste twee die bloeien. Gered uit de regen, met de glimmende druppels nog op hun bloemblaadjes en tegen een donkere achtergrond. 

Roze en rood

Toen ik klein was werd gezegd dat roze en rood met elkaar vloekten. Als je rood haar had, mocht je daarom zeker geen roze jurk aan want dat stond lelijk. Hoewel ik geen rood haar had, heb ik lange tijd ontzettend opgelet of ik die twee kleuren toch niet per ongeluk tegelijk aan had. Tegenwoordig kan ik geen mooiere kleurencombinatie bedenken en rood haar lijkt me heerlijk om te hebben.

Kersen met roze lint (nr. 7), 24 juni 2021

Geïnspireerd door een autochroom uit 1912 fotografeerde ik vandaag dit bolle kruikje en een schaal met kersen. Met het roze lint voegde ik beweging en kleur toe. 

De asperges

Witte asperges met een zacht eitje en gesmolten boter. Heerlijk, maar we eten ze zelden. Te veel gedoe, voornamelijk door de noodzaak van secuur geschil. De laatste keer dat ik het zelf probeerde, waren alleen de topjes goed. De rest van de asperges bestond vooral uit taaie draden. Gelukkig heb ik een schoonmoeder die uit Limburg komt en die tegenwoordig geschilde asperges brengt, en alles wat daar lekker bij is. Hoe ik ze moet koken, vertelt ze ook. Van YouTube zegt ze, maar ik vermoed de zuidelijke genen. Vandaag bracht ze de laatste van het seizoen.

De asperges (nr. 6), 23 juni 2021

Ik fotografeerde ze vlak voordat ze de pan in gingen. Naar een schilderij van Lucie van Dam van Isselt uit 1944. 

Erwtjes

Ergens tussen de tweede en derde online vergadering loop ik de keukendeur uit en ga op het bankje in mijn moestuin zitten. De wind op mijn gezicht, het geruststellende geluid van de merel die zijn kinderen roept voor een hapje worm of aardbei en het gerommel van de schilder op zijn steiger. Dan valt mijn oog op de erwtenplanten iets verderop. Tussen de witte bloemetjes zijn de eerste dikke peultjes zichtbaar. Ik pluk er eentje, breek hem open en met de zoete grassmaak van de eerste erwtjes van het seizoen ben ik weer even helemaal in het nu.

Erwtjes (nr. 5), 22 juni 2021

Erwtjes

Toen ze een meisje was van zeventien
moest ze een hele middag erwtjes doppen 
op het balkon. Ze wou de teil omschoppen.
Ze was heel woest. Ze kon geen erwt meer zien.

Toen ging ze maar wat dromen, van geluk,

en dat geluk had niets van doen met erwten

maar met Liefde en de Grote Verte.

Dat dromen hielp. Het scheelde heus een stuk.

En dat is meer dan vijftig jaar terug.

Ze is nu zeventig en heel erg fit

en altijd als ze 's middags even zit,

mijmert ze, met een kussen in de rug. 

over geluk en zo...een beetje warrig,

maar het heeft niets te maken met de Verte

en met de Liefde ook niet. Wel met erwten,

die komen altijd weer terug, halsstarrig.

Ach ja, zegt ze. Ik kan mezelf nog zien,

daar in mijn moeders huis op het balkon,

bezig met erwtjes doppen in de zon.

Dat was geluk. Toen was ik zeventien. 

Annie M.G. Schmidt

In: Weer of geen weer (1954)